Kö­yü­müz­de oku­yan­ insanlar el üs­tün­de tu­tu­lurdu. Hele öğretmenler… Onlar daha fazla saygı gö­rür­ler­di.

Be­nim gön­lüm­de de öğ­ret­men­lik ya­tı­yor­du. On­la­rın gi­yi­niş­le­ri, ko­nuş­ma­la­rı, ta­vır­la­rı be­ni çok et­ki­li­yor­du.

Rahmetli de­dem:

- Öğ­ret­men ol­du­ğu­nu bir gö­re­bil­sem, öl­sem de gam ye­mem, der­di.

Bir şey da­ha var­dı ki, ha­yat zor­du bi­zim ora­lar­da. Pa­ra de­nen şey az bu­lu­nur, ge­re­ğin­den faz­la da kıy­met­li bi­li­nir­di.

Bi­ri­cik anam, ba­bam­dan habersiz eks­tra harç­lık­lar ve­rir­di ba­na. Ba­ba­mın ver­dik­le­ri­nin üstüne, bu pa­ra ço­o­ok iyi olurdu. Bu mi­nik gelirlerle ken­di­me ki­tap­lar alır­dım. Arada bir de gömlek…

O yıl­lar­da oku­duk­la­rı­mın ta­dı­nı an­lat­mam müm­kün de­ğil. Ba­şı­mın yı­ldız­la­ra değ­di­ği­ni sanır, se­vinç­ten uça­cak gi­bi olur­dum.

An­ne­min:

“Ye­ter ki oku oğ­lum. Ben yağ, yo­ğurt sa­tar okul masraflarını karşılarım” de­me­si­ni, allı yeşilli hır­ka­sı­nın fer­mu­ar­lı ce­bin­den yo­ğurt ko­kan el­le­riy­le çıkarıp ce­ke­ti­min ce­bi­ne koy­du­ğu harç­lık­la­rı unut­mam müm­kün mü?

An­ne­min öm­rü köy­de, yay­la­da geç­ti. İnek sağ­dı. Ekin biçti. Ot biçti. Zaten geçim kaynağımız da bunlardandı. Evimizin her yanında bu ürün­le­rin ken­di­ne has ko­ku­su olur­du. Bu, bir köy ko­ku­suy­du. Bi­zim için çok da kö­tü sa­yıl­maz­dı.

Ee­e... ne ya­par­sın köy ha­ya­tı bu.

Anam, evin di­re­ği, ço­cuk­la­rın eli na­sır­lı sev­gi­li­siy­di. İl­ko­kul, or­ta, li­se... der­ken yük­sek tah­si­li­mi bi­ti­ri­yo­rum.

Ar­tık ben bir öğ­ret­me­nim. Hem de Türk­çe öğ­ret­me­ni...

İlk görev yerime doğru yola çıkıyorum. Ka­sı­mın ye­di­si. La­pa la­pa kar ya­ğı­yor. Yol­lar be­ni bir Ana­do­lu kö­yü­ne gö­tü­rü­yor. Ha­va o kadar so­ğuk ki… Ne gam! İn­san­la­rı­mız sım­sı­cak ya...

Köy­lü­ler, be­ni ba­ğır­la­rı­na ba­sı­yor­lar. Ben de yav­ru­la­rı­mı­zı, ço­cuk­la­rı çok se­vi­yo­rum.

Ar­tık ka­ra tah­ta­nın önün­de­yim. Elim­de be­yaz te­be­şir. An­la­tı­yo­rum yav­ru­la­rı­ma va­tan sev­gi­si­ni, bay­rak aş­kı­nı, ana dilimizin tadını…

Bir sev­da mes­le­ği­nin ucun­dan tu­tu­yo­rum. Ben, ar­tık öğ­ret­me­nim. Genç, çi­çe­ği bur­nun­da bir öğ­ret­men… Ayaklarım yere değmiyor sevinçten. Bu kadar mutlu olduğumu pek hatırlamıyorum.

Şu­batta, ya­rıyıl ta­ti­li­ne gi­ri­yo­ruz.

Laf aramızda an­ne­mi de çok öz­le­mi­şim. Bu se­fer de yol­lar be­ni doğ­du­ğum kö­ye ta­şı­yor. Ona bir he­di­ye gö­tür­me­li­yim. Bu, çok il­ginç bir şey ol­ma­lı.

- Ne alsam aca­ba?

Al­tın, gü­müş... Yoo­o, be­nim anam sev­mez bun­la­rı.

Kap ka­cak... Bun­lar da şık ol­maz­dı.

Ak­lı­ma ori­ji­nal bir fi­kir ge­li­yor. Bi­zim ora­lar­da yo­ğur­du, bo­zul­ma­sın di­ye be­yaz tor­ba­ya ko­yar­lar. Anneme sunacağım hediye bunun içinde olmalı.

Da­ha ön­ce içi­ne yo­ğurt gir­miş kü­çük bir tor­ba bu­lu­yo­rum. O beyaz tor­ba­ya da ilk maa­şım­dan hazırladığım bir bank­not ko­yu­yo­rum. Bol sıfırlı bir pa­ra de­ğil bel­ki de. Ama ol­sun. Bu, an­nem için ha­ri­ka bir jest ola­cak. Annem, o para ile kim bilir hangi ufaklığı sevindirecek… Hangi yetimin gönlüne girecek…

An­nem, alı­şık ol­du­ğu o yo­ğurt ko­ku­su­nu his­se­di­yor. Tor­ba­yı ya­vaş ya­vaş açı­yor. Göz­le­ri do­lu do­lu:

- Ni­ye zah­met et­tin yav­rum? Sen da­ha ye­ni­sin. İh­ti­yaç­la­rın ola­cak.

Ben de bir hoş olu­yo­rum. Se­si­min tit­re­di­ği­ni fark edi­yo­rum. An­cak şu­nu söy­le­ye­bi­li­yo­rum:

- Ca­nım anam! Se­nin o yo­ğurt ko­kan el­le­rin­den al­dı­ğım pa­ra­la­rın kar­şı­lı­ğı de­ğil ama lüt­fen ka­bul et!

O çileli Anadolu kadının yüzüne bakıyorum. Yanaklarından aşağıya süzülen bir iki damla gözyaşı dikkatimden kaçmıyor. Gözyaşının bir kadına ne kadar yakıştığını o gün yeniden keşfediyorum.