Kur’an nazil olduğu zaman Arap yarımadasında belağat ve şiire karşı şiddetli bir rağbet vardı. Yani ceziretü’l-Araptaki edipleri mağlup edebilecek seviyede edebiyat ve belağata malik olmayan biri Araplara kendi davasını kabul ettiremezdi.

Onun için Kur’an, Arap şair ve belağatçıların parmaklarını ısırtacak, belağatı karşısında secdeye gitmelerini sağlayacak seviyede edebi bir ihtişamla nazil olmuştu. Kısa süre içerisinde Hz. Muhammed’in (asm) Kur’an’daki ayetlerle Mekke’nin en meşhur entellektüellerini etkileyecek seviyeye gelmesini sağlayan en temel faktör, Kur’an’ın yüksek bir belağat seviyesine haiz olmasından kaynaklanıyordu.

Şairler şiirleriyle insanların hayal dünyalarına hitap etmekten öteye gidemiyorlardı. Kur’an ayetleri ise nazımdaki harika belağatın dışında, insanın hem aklını, hem de ruhunu doyurup etkiliyordu.

Kısa süre içerisinde Hz. Muhammed (asm), Mekke’nin entelektüellerini adeta esir almıştı. Kur’an ayetleriyle onlara meydan okuyordu. Onların itikadi paradigmaları olan Allah’a şerikler yapıp ahireti inkar etmenin mantıksızlığını, Kur’an ayetleriyle anlatıp Hz. İbrahim’in sahih akidesini toplumda tekrardan tesis ederek meydan okuduğu, onların adeta şan ve şereflerini yerle bir ettiği halde, müşriklerden Kur’an’a mukabele edebilecek tek bir kişi bile çıkamıyordu. Kur’an’ın edebi etkisi o kadar etkiliydi ki Mekke’nin haber manşetlerini artık Hz. Muhammed’e (asm) nazil olan Kur’an ayetleri belirliyordu. Bu manşetler sadece Mekke’de kalmıyor, civar şehir hatta ülkelere bile yansıyordu.

Bu manşetlerin içerisindeki hakikatlerden etkilenen Mekkeliler yavaş yavaş İslamı seçiyorlardı. Durum o kadar ciddileşmişti ki Mekke’nin sosyal dengelerini sarsacak boyuta gelmişti. Mekke’nin ileri gelenleri Kur’an’a entelektüel formatta bir cevap verilemeyince ‘kendi şan ve şereflerini kurtarmak uğruna’ Hz. Muhammed’in üstüne gitmeye karar verdiler. Bu mücadele, Medine’ye gelinceye kadar devam etti.

Medine’de Kureyşli entelektüller yerine Yahudi entelektüeller vardı. Bunlar Tevrat’a inanmakla beraber gizli ve sırlı ilimleri, tabiri caizse kozmik ilimlerden Gematria’yı da biliyorlardı. Medine'deki Yahudi alimleri, harflerin sayısal değerlerine dayanan bu hesaplama yöntemini (Yahudi geleneğindeki adıyla Gematria / Arapçadaki karşılığıyla Ebced) çok iyi bilmekle ve bu konudaki uzmanlıklarıyla övünüyorlardı. Bu alanlar onlara kaldıkları toplumda entelektüel üstünlük sağlıyordu.

Medine'deki Yahudiler, Aramice ve İbranice kökenli olan bu harf-sayı sistemini, geleceğe dair kehanette bulunmak, olayların ömrünü biçmek ve kendi ilmi üstünlüklerini kanıtlamak için bir övünç kaynağı olarak kullanıyorlardı.

Abdullah bin Abbas’tan gelen bir rivayetten^[1] anlaşıldığı kadarıyla, yahudiler Kur’an’da nazil olan bir huruf-u mukattaa’nın sayısal değerinden yola çıkarak Hz. Muhammedin ümmetinin ömrünün kısa olduğunu söylemiş ve böylece müslümanların aleyhine siyasi ve psikolojik bir üstünlük kurmaya çalışmışlardı. Ancak Hz. Muhammed (asm), nazil olan diğer huruf-u mukattaa kombinasyonlarını da Yahudilere gösterince, bu yöntemle İslam'ın geleceğine dair sınır çizemeyeceklerini anlayıp pes etmişlerdi.

Dolayısıyla Kur’an, onların övünüp böbürlendikleri, üstünlük kaynağı saydıkları kozmik bilgilerini de ellerinden alıp bir koz olmaktan çıkarmıştı.

Medineli yahudiler de Mekkeli müşrikler gibi Hz. Muhammed’i (asm) ve ona indirilen Kur’an’a karşı entelektüel bir üstünlük kuramayacaklarını anlayınca savaş, hile ve entrikalarla Müslümanlara karşı mukabelede bulunmaya başladılar.