Kuşlar
Bir fiil değil
Bir yokluk biçimi
Asl olan uçmaktır
Sonsuza gidip dönmeyen

İçimde kırılı kalan
Büyüyor hüzün
Ve bir harf eksik
Sorular geliyor
Sorulmadıkları yerden

Ağlamak
Yer çekimi ile değil
Çile çekimiyle ilgiliymiş
Bir odaya sığındım
Duvarlar ağlamayı öğrendi benden

Mevsimler adını hatırlamıyor
İçimde duran kalbinin
Siliniyor ve kayboluyor her şey
Karışıyor yokluğa birden

Mazi belki bir masal
Belki gözyaşlarını unutan şey
Ne kuş
Ne mutluluk
Ne hatıralar
Ne de bulutlar geçiyor artık
Üstümüzden

Aşk
Ağır kelime
Susmak daha doğru
Uzak
Her şey uzak
Hasret bir yön değil
Bir yöneliştir
Zamanın omzundan düşen

Ve avcumda titreyen
Bir yavru serçedir
Ruhuma konan
Uçmayı bilemeden

Aşkı yücelten gözlerin
Yorgun topraklarda gezindi
Ve rahmet yağmuru hiç yağmadı
Muhabbetten ölenlerin kabrinde
Adını fısıldıyor rüzgâr
Masumdu sevdalar
Kırılgan ve sıcak
Ötesi senden ve benden

Dağlar yer değiştirir içimde
Deniz susar
Bahar yağmurları zamanı yeşertir
Özlemek boy atar
Hep aynı yerden

Ki hatıran
Dağlar kadar sessiz
Denizler kadar derin
Geride kalan gözlerin
Ve içinden bütün sözlerin
Geçen benim benden