Maduro yakalandı. Diktatörlük ezelî bir hastalık. Önüne geçilmezse her yönetici diktatör olur. İçinde o istek vardır. İnsanın içindeki tanrılaşma isteği, rububiyet isteği. Sonsuz güç ve hesap vermezlik. Ama yalnız değiller, adına halk denilen suç ortakları var. Tek sermayeleri yalan ve aldatma Ama bir nedeni var:

“Diktatörlerin o kadar göz göre göre yalan söylemelerinin nedeni tabanlarının ahlakını bozmak ve suç ortağı haline getirmektir. Biliyorlar ki ertesi gün o yalanın tam tersini söyleyecekler ve taban bunu "ne büyük taktik deha" diyerek bir kez daha alkışlayacak.” (Hannah Arendt)

Böyle tiplerin en sevmediği şey şeffaflık ve hukuk. Saddam, Kaddafi, Mübarek, Esat hepsi aynı marazlı tipler. Ve hepsinin akıbeti aynı oldu. Böyle kafalardan hukuk çıkmaz. Eşyanın doğasına aykırı. Geleceğimiz marazlı tipler olan diktatörlere emanet. Devlet ellerinde birer oyuncak ve sopa. İçeride her türlü pisliği ve rezilliği yap, yakalanınca da emperyalizm narası at.

Taktik değişmiyor. Dış güçler, dış mihraklar, emperyalizm gibi söylemler yaptıkları pisliği örtmek için birer bahane. Emperyalist batı olmasaydı bugün İslam dünyası ve Ortadoğu ne halde olurdu? Bugünkünden farklı olacağını düşünüyorum. Kendi iç dinamiklerinizde bir hayır yoksa dışarıdan bir hayır beklemek beyhudedir. Dışarıdan ancak şer gelir.

İçimizdeki solcular Venazuela diktatörünün devrilmesinden veryansın ediyorlar. Bizdeki solun en sevdiği şey otoriterlik ve diktatörlük. Sabah akşam Rusya güzellemesi ve Amerikan sövgüsü. Anlamadıkları şu: Amerika'nın şeytan olması, Rusya'nın iblis olması gerçeğini değiştirmiyor. Bolşevik ihtilali'nden bu yana ne var Rusya'da? Hangi hak, hukuk, adalet, özgürlük var? Esat gibi yıllarca halkının ırzına geçmiş diktatörlerin sığındığı bir ülke.

Sol ve solculuk bir ütopya, bir ideal, bir rüya. Sosyalizm ve komünizmin denendiği bütün ülkelerde sonuç tek kelimeyle facia. Sosyalizmi içtimai haksızlıkların sona ermesi, liyakatin yerini bulması, acı çekenlerin gözyaşlarını dindirmek suretinde anlarsak en büyük sosyalist benim. Ama böyle bir sosyalizm dünyanın hiçbir ülkesinde yok ve uygulanmadı.

Batı ideal değil ama doğu hiç mi hiç ideal değil. Batıcı değilim, batıperest hiç değilim. Ama gerçek maalesef bu. İgor Guozenko'nun Bir Devin Düşüşü veya George Orwell'in 1984'ünü okuyun. Ne demek istediğimi anlarsınız.