Said Kaplan

İnsanlık serüvenini bir okul gibi kabul edelim. Peygamberler de bu okulun öğretmenleri olsun. Dünya genelindeki insanların seviyesi aynı olmadığı için de her bölgenin ayrı bir muallimi olduğunu farz edelim. Coğrafya farklılığı, iklim şartları, yaşam standartları vb aynı olmadığı için farklı öğretilere sahip muallimlere ihtiyaç var. Ve her bir öğretici bölge halkının terakkisine çalışıyor. Bundan dolayı kendilerinden sonra gelecek olan Peygamberlerin öğretilerini daha iyi anlamaları için kendi halklarını eğittiler. İlkokulu bitiren bu talebeler, ortaokul seviyesinde başka bir öğretmene muhatap oldular. Böyle olunca da ortaokul talebesinin ilkokul seviyesindeki kitaplara ihtiyacı kalmadı.

Bu hikmetten dolayıdır ki asırlara göre Şeriat (kanun) gelmiş. Allah o şeriatı tatbik edecek Peygamberleri, yani muallimleri göndermiş. O öğreticiler kendi vazifelerini yapıp kendi coğrafyasını belirli bir seviyeye getirecek tebliğlerini halklarına yaptılar. Vazifeleri bitince de varlık sahasından çekildiler.

Hz. Peygamberin (asm) son peygamber olması ve tüm insanlığa gönderilmesi hasebiyle getirdiği şeriat olan Kur’an, Allah tarafından bizzat muhafaza edildi. Allah bunu Hicr Suresinde taahhüd etti. Diğer kitapların korunması vazifesini taahhüt etmedi çünkü bu vazife din adamlarına bırakılmıştı. Fakat onlar nefislerine uydular, kendi çıkarlarına göre de kitaplarını tahrif ettiler. Aradan geçen uzun yıllar ve tercüme üstüne tercüme de ekleninde o Semavi kitaplar orijinalliğini muhafaza edemedi.

Tevrat’ın Musa’nın (a.s) vefatından 650 sene sonra, İncil’in ise Hz İsa’nın (a.s) vefatından 40 sene kadar sonra, içeriği değiştirilerek yazıldığı bilinen bir şey. Hatta mevcut kabul edilen İnciller 325 yılında İznik’te toplanan bir konsülde kabul ediliyor ve o zamanda var olan yüzlerce İncil yakılarak imha ediliyor. Hz İsa’nın –haşa- Allah’ın oğlu olduğu da bu konsülde kabul ediliyor.

Hz. Allah tüm zamanları aynı anda gördüğü ve zaman kavramının dışında olduğu için diğer eserlerin muhafaza edilmesini hikmeti gereği uygun görmedi. Çünkü her bir elçi bir sonraki elçiye insanlığı hazırlıyordu. İnsanlık tedrici olarak geliştiriliyordu. Kur’an’a kadar gelen insanlık diğer peygamberlerce eğitildi ve Kur’an’a muhatap olacak seviyeye getirildiler. Bu noktada Kur’an’ın bütün insanlığa gönderildiği ve artık başka bir Peygamber ve kitabın gelmeyeceği ayetle sabit kılındı.

Başka bir peygamber gelmeyeceği için de -teşbihte hata olmasın- artık insanlığa gönderilen elçiler ve kitapların sayfası kapandı, mühürlendi. Son şeriat olan Kur’an’ın safi ve sağlam kalması için İlahi bir müdahale ile muhafaza edilmesi hikmetin bir gereğidir. Bugün okunan Kur’an dünyanın her yerinde aynı. Sadece yazılı olarak değil sözlü olarak da hafızların ezberinde 15 asırdır muhafaza ediliyor. Diğer semavi kitapların bu şekilde ezberlendiğini ve kitlesel olarak ezber programına alındığını göremezsiniz. Bu yönü dahi Kur’an’ın bir mucizesidir.

Özetle, Tevrat, İncil ve Zebur aslında Allah tarafından gönderilmiş semavî kitaplardır. Fakat zaman içerisinde bunların içine insan sözleri, yanlış yorumlar, tercüme hataları ve tahrifatlar karışmıştır. Önceki kitapların vazifesi ile Kur'an'ın vazifesi aynı değildir. Tevrat, İncil ve diğer kitaplar belirli kavimlere ve belirli dönemlere gönderildi. Kur'an ise bütün insanlığa ve kıyamete kadar gönderildi. Dolayısıyla önceki kitapların hükmü, kendilerinden sonra gelen peygamber ve kitaplarla yenilenebiliyordu. Kur'an ise son kitap. Peygamber Efendimiz de son Peygamber. Artık yeni bir Peygamber ve yeni bir kitap gelmeyeceğine göre, Kur'an'ın korunması gerekiyordu ve öyle de oldu. Zaten Tevrat’a bakarsanız İlahi hitaba yakışmayacak iftiraları görürsünüz. İncil’e bakarsanız bir siyer izlenimi var. Bugün dahi few raporlarına göre dünyada her gün yüzlerce insanın Müslüman olduğu ve bunların çoğunun da Hristiyan olduğu biliniyor. Bu kadar İnsan size neden İslam diyor?