Bediüzzaman’ın talebelerinden Halil Yürür hayatının merkezine iman hizmetini koyar. Üstadı Sultan sayar. O günlerde Sultan’ın veziri Zübeyir Gündüzalp ile tanışır. Onu Üstad yerine koyar, hayatını ona göre ayarlar. İkisi de Sirkeci’de postane memurudur. Aynı evde kalmaya başlarlar. O günden sonra Zübeyir ile dünyayı postaneden idare ederler. Bir taraftan Risaleleri teksir ederler, diğer taraftan dağıtımıyla uğraşırlar. Halil’in kontrolü altında dokuz depo vardır. PTT memuru olmanın avantajını kullanarak Risalelerin yasak olduğu bir dönemde kelle koltukta kefen boyunda 67 vilayete gönderirler. Polis devamlı peşlerinde olmasına rağmen asla geri adım atmazlar. Zaten Halil’in her tarafı keskin kılıçtır, polis falan dinleyecek hâlde değildir.

Halil kitapları sandık yapıp çemberledikten sonra omzuna alır. Beyazıt’tan Sirkeci’ye kadar sırtında taşır. “Risale-i Nur hizmetinde çalışırken idam etmişler.” desinler diye sandıkların üzerine bilerek kendi ismini yazar. Fakat o Üstadın muhafazasında olduğundan polisler emellerine ulaşamazlar.

Bir gün bir bahtsız “Nurcuların Reisi” diyerek Halil’i şikâyet eder. Gece ikide 20 polis Halil’in evini kuşatır. Karakola götürürler. Şikâyetçinin dediği kadar vardır. Halil gerçekten de keskin bıçaktır. Yine de her şeyi itiraf etmesini, gizli belgeleri vermesini isterler. Koca Halil dellenir, makara yine boşalır.

“Ben elimle çıkarıp masanın üstüne koymam. Elimi, ayağımı bağlayın; ondan sonra kendiniz bulun.”

Halil bekâr; kafayı koparmış, dünyayı elinin tersiyle itmiş bir kere. Sağında Bediüzzaman, solunda Zübeyir olan boyun eğer mi dünyaya…

Aramada cebinden mektuplar ve kitap listeleri çıkar. Mahkûm etmek için ipucu ararlar. Fakat Halil’in ser verip sır vermeyeceğini anlarlar. Sabaha kadar yapılan baskıya rağmen hiçbir şey öğrenemeyince serbest bırakırlar.

Onlar böyleydi. İmanınız varsa direneceksiniz derler, ne ser verirler ne de sır verirlerdi.

Ruhlarına el Fatiha…