1. İhlâs, şeytanın nüfuz edemediği bir kalp kalesidir.

İhlâs, kulun amelini yalnız Allah’ın rızasına tahsis etmesiyle, şeytanın vesvese ve desiselerine karşı kuvvetli bir muhafaza olur.

2. İhlâs, kurtuluşun en mühim anahtarlarından biridir.

Zira Resûl-i Ekrem (asm), “Ameller niyetlere göredir.” buyurarak amelin kıymetinde niyetin belirleyici olduğunu bildirmiştir.

3. İhlâs, rıza-yı İlâhîye ulaşmanın en mühim vesilelerindendir.

İhlâslı kul, insanların nazarını değil, Cenâb-ı Hakk’ın rızasını esas maksat edinir.

4. İhlâs, ibadetin ruhudur.

İbadetin suretini mânâya, hareketini kulluğa ve ameli sevaba bağlayan en temel esaslardan biri ihlâstır.

5. İhlâs, ameli riyadan koruyan mânevî bir kalkandır.

Riya, insanların nazarını ve takdirini aramak; ihlâs ise nazar-ı beşeri bırakıp nazar-ı İlâhîyi esas almaktır.

6. İhlâs, “Allah için” yapabilme şuurudur.

Hakikî ihlâs, yapılan ibadet ve hizmetin içine nefsin, şöhretin, takdirin veya şahsî menfaatin karışmasına mâni olmaktır.

7. İhlâs, amelin içine gizlice karışan nefsânî maksatları temizlemektir.

İnsan, hayırlı bir amelde bulunurken bile farkında olmadan övgü, makam veya takdir arzusuna kapılabilir. İhlâs, kalbi bu gizli maksatların tasallutundan kurtarmaktır.

8. İhlâs, insanların alkışını değil, Allah’ın rızasını aramaktır.

İnsanların övgüsü geçici ve değişkendir; rıza-yı İlâhî ise kulun asıl hedefidir.

9. İhlâs, küçük bir ameli büyük bir sevaba vesile edebilen bir sırdır.

Amelin zahirî büyüklüğünden ziyade, samimiyeti ve Allah’ın rızası için yapılması onun mânevî kıymetini artırır.

10. İhlâs, az amelde çok berekete vesile olur.

Risale-i Nur’da ihlâs, hizmetin kuvvet ve tesirinin en mühim esaslarından biri olarak gösterilir. İhlâslı bir gayret, Cenâb-ı Hakk’ın tevfikiyle büyük neticelere vesile olabilir.

11. İhlâs, kalbin kıblesini yalnız Allah’ın rızasına çevirmektir.

İhlâslı insan, insanların ne diyeceğine göre değil, Allah’ın razı olup olmadığına göre hareket etmeye çalışır.

12. İhlâs, övgü ile yergiyi kulluğun merkezinden çıkarmaktır.

İnsanların medhi de tenkidi de geçicidir. İhlâs sahibi, ameline insanların nazarından ziyade Allah’ın nazarıyla bakmaya çalışır.

13. İhlâs, muvaffakiyeti kendinden bilmeyip Allah’ın tevfiki olarak görmektir.

Kul gayret eder; fakat neticeyi yaratan ve muvaffakiyeti veren Cenâb-ı Hak’tır. Bu şuur, enaniyet ve ucbun önünde kuvvetli bir settir.

14. İhlâs, hizmetin ve hayrın ücretini mahlûktan değil, Hâlık’tan beklemektir.

İnsanlardan teşekkür ve takdir beklemek yerine, yapılan hizmetin karşılığını Allah’ın rızasında aramak ihlâsın temel düsturlarındandır.

15. İhlâs, şöhreti değil, rıza-yı İlâhîyi tercih etmektir.

Şöhret nefsin hoşuna gidebilir; fakat ihlâs, “Beni kim gördü?” sorusundan ziyade “Rabbim benden razı mı?” şuurunu öne çıkarır.

16. İhlâs, kardeşinin başarısını kendi başarısı gibi görebilmektir.

Risale-i Nur’un ihlâs ve uhuvvet düsturlarında şahsî rekabet yerine tesanüd, dayanışma ve kardeşlik esastır.

17. İhlâs, amelin kabulüne vesile olan en mühim esaslardan biridir.

Bununla beraber kul, ameline güvenmez; kabulü Cenâb-ı Hak’tan bilir ve Allah’ın rahmetine iltica eder.

18. İhlâs, hizmette rekabeti değil, tesanüdü meydana getirir.

İhlâslı insanlar şahsî başarıyı değil, hakikatin ve hizmetin başarısını esas alırlar. Böylece “ben” yerine “biz” şuuru güçlenir.

19. İhlâs, insanı insanların takdirine muhtaç olmaktan kurtarır.

Çünkü ihlâslı insan, değerini insanların alkışında değil, Allah’ın rızasında arar.

20. İhlâs, kulluğu dünyevî menfaatlerden arındırır.

İbadeti makam, şöhret, menfaat veya insanların takdiri için değil; yalnız Allah’ın emri, sevgisi ve rızası için yapmak ihlâsın özüdür.

21. İhlâs, hayatın bütününü “Allah için” düsturuyla yaşamaktır.

Hakikî ihlâs yalnız ibadette değil; ilimde, hizmette, meslekte, aile hayatında, insanlara yardımda ve bütün meşru faaliyetlerde rıza-yı İlâhîyi esas almaktır.