Tevhidin Günlük Hayattaki Karşılığı

Hz. İbrahim’in tevhid mücadelesi, yalnızca geçmişte yaşanmış bir kıssa değildir. İnsanın bugün neyi merkeze aldığıyla da ilgilidir.

Onun dönemindeki putlar taş ve tahtaydı. Bugün insanı yönlendiren putlar daha görünmez olabilir: para, makam, itibar, korku, nefs ve insanların beğenisi.

İbrahimî duruşun temel sorusu şudur:

“Bu tercihimde Allah’ın rızası nerede?”

Kimse Görmezken

İş yerinde herkesin yaptığı bir usulsüzlüğü yapma fırsatı çıktı.

Kimse fark etmeyecek.

Yine de yapmıyorsun.

Çünkü Allah görüyor.

Tevhid, denetim yokken de doğru kalmaktır.

Herkes Yaparken

Arkadaşların birinin arkasından konuşuyor.

Sen katılmıyorsun.

Çünkü çoğunluk, hakikatin ölçüsü değildir.

İbrahimî duruş, kalabalığa kapılmamaktır.

Çıkarın Söz Konusu Olduğunda

Bir kazanç var; fakat başkasının hakkı çiğnenecek.

Vazgeçiyorsun.

Bir makamı korumak için yanlışa sessiz kalman isteniyor.

Kalmıyorsun.

Helali, menfaatin önüne koyuyorsun.

Çünkü tevhid, kazancı değil Allah’ın rızasını ölçü almaktır.

İnsanların Beğenisi Karşısında

İhtiyacın olmayan bir şeyi sırf gösteriş için almak istiyorsun.

Kendine soruyorsun:

“Bunu ihtiyaç için mi, insanların beğenisi için mi istiyorum?”

Tevhid, nimeti kullanmak; nimete kul olmamaktır.

Haksız Olduğunda

Tartışmada hata yaptığını fark ettin.

“Ben yanılmışım.” diyorsun.

Nefsini değil, hakkı tercih ediyorsun.

Bazen nefsi yenmek, “haklıyım” demekten vazgeçmektir.

Korktuğunda

Doğruyu söylemek sana bedel ödetecek.

Yine de doğru olandan vazgeçmiyorsun.

İbrahimî duruş korkusuzluk değildir.

Korkuya rağmen doğruyu seçmektir.

Kaybettiğinde

Bir kapı kapandı.

Çabalamaya devam ediyorsun.

Tedbirini alıyor, yeniden deniyor, sonucu Allah’a bırakıyorsun.

Tevekkül, çalışmayı bırakmak değil; sonucu Allah’a emanet etmektir.

Güç Elinde Olduğunda

Birinin açığını biliyorsun.

Onu kullanarak üstünlük sağlayabilirsin.

Ama kullanmıyorsun.

Güçlüyken de adaleti koruyorsun.

İbrahimî duruş budur.

Telefon Ekranında

Hoşuna giden bir haber gördün.

Doğruluğundan emin değilsin.

Paylaşmıyorsun.

Hoşumuza giden her şey doğru değildir.

Tevhid, ekran başında da ahlaktır.

Evde

Dışarıda nazik, evde sert olmak kolaydır.

Oysa iman evde görünür.

Eşine adalet, çocuğuna merhamet, anne-babaya hürmet, verilen söze sadakat...

Tevhid, ibadetin ahlaka dönüşmesidir.

Görünmeyen Putlar

Hz. İbrahim’in dönemindeki putlar taş ve tahtaydı.

Bugünün putları daha görünmez olabilir:

“Herkes beni beğensin.”

“Yeter ki kaybetmeyeyim.”

“Ben haklı çıkayım.”

“Daha çok kazanayım.”

“Kimse beni eleştirmesin.”

Bunların hiçbirine sahip olmak tek başına yanlış değildir.

Sorun, Allah’ın rızasının önüne geçmeleridir.

İbrahimî duruş dünyayı terk etmek değildir.

Dünyayı kalbin merkezine koymamaktır.

Para kazanırsın, ama haramdan kaçınırsın.

Başarılı olursun, ama başarıya kul olmazsın.

Sevilmek istersin, ama insanların rızasını Allah’ın rızasının önüne koymazsın.

Korkarsın, ama korkuyla yanlışa teslim olmazsın.

Kaybedersin, ama Allah’a güvenini kaybetmezsin.

Sonuç

İbrahimî duruş, Allah’ı hayatın merkezine koymaktır.

• Menfaat geldiğinde hakkı terk etmemek,

• yalnız kaldığında doğrudan ayrılmamak,

• korktuğunda yanlışa sığınmamak,

• güçlendiğinde adaleti bırakmamak,

• kaybettiğinde Allah’a güvenmektir.

Tevhid, yalnızca “Allah birdir” demek değildir.

Allah’ı bir bilmenin gereğini yaşamaktır.

Bunun için her gün kendimize tek bir soru sorabiliriz:

“Bugün kimin rızasını önceledim?”

Cevap, tevhidimizin hayattaki karşılığını gösterir.

İbrahimî duruş; yönünü Allah’a çevirip hayatını O’nun rızasına göre kurmaktır.