Gemiciler’de talim var
İbrahim Fakazlı’da yangın var
1948 yılıdır. Kastamonu’nun İnebolu İlçesinin Gemiciler (Evrenye) Köyü halkı Risaleleri tanıdıktan sonra Bediüzzaman’a bağlanır. Şeytan her zaman soldan yaklaşmaz, bazen de sağdan çıkarma yapar. Bir gün Risale-i Nur’a muarız bir İstanbullu Hoca ortaya çıkar, Bediüzzaman aleyhinde talihsiz sözler söyler. Fitne dalgası Evrenye Köyünü de vurur. Kara propagandanın etkisiyle köydekilerin bazıları Bediüzzaman’dan soğur, Risale yazmayı bırakır. Yetmez; bir de köy meydanında o öfkeyle Risaleleri yakarlar. Oysa nur ile nar (ateş) birbirine düşmandır. Nur’un olduğu yerde nara yer yoktur. Nur Risale’leri muhabbeti anlatır, nefislerdeki öfke ateşini söndürür. Risale-i Nur’a ilişenler, hele hele yakanlar gerçekte kendilerini yakarlar, ilelebet iflah olmazlar. Evrenyeli Nur Talebesi Mehmet Zekeriya Efendi bunu bilmekte, köylünün akıbetinden endişe etmektedir.
“Yakmayın Efendiler. Nur’ları yakarsanız kendinizi de yakarsınız!”
Ne var ki ateş bacayı sarmış, öfke nefisleri kuşatmış, kısa sürede Nur Risaleleri ateşin sinesinde küle dönmüştür.
Rabbim imhal (erteler) eder ama ihmal etmez. Bir süre sonra Zekeriya Efendinin dedikleri çıkar, köyde büyük bir yangın çıkar. Evrenye’de evler ahşaptandır. Risale-i Nur’ları muhafaza eden Zekeriya Efendinin evi dışında bütün köy yanar. Üstelik ayaklarının dibindeki derya dolusu denizin bile faydası olmaz. Zekeriya’nın evi ise bir ab-ı hayat destisi olan Risale-i Nur’lar sayesinde yangından kurtulur.
İnebolu Nur Talebelerinden İbrahim Fakazlı haberi Afyon hapsinde alır. Aynı gün Bediüzzaman ile görüşür. Üstad hâl hatır sorar.
“İnebolu’da ne var, ne yok kardeşim?”
“Efendim şimdi radyodan işittim. Evrenye yanıyor. Halk Risaleleri yaktı. Cenab-ı Hak da onlara böyle bir musibet verdi.”
Şefkatli Üstad üzgündür, o da aynı kanaattedir. O, kömürlerin arasındaki minik bir elması seçecek kadar ferasetlidir. Sözü elmas ruhlu Zekeriya’ya getirir.
“Zekeriya’nın evi yanmış mı acaba?”
“Bilmiyorum Üstad’ım.”
Ateş bu sefer bacayı sarmıştır. Mehmed Zekeriya’nın kalbi Risale’nin nuru ile aşkla yanarken köylerindeki evler nar ile yanmıştır. Kalpteki yangın iyi de, evlerdeki pek olmadı sanki. Üzüntüyle Üstad’ın kapısını çalar.
“Üstad’ım! Yangın… Köyde yangın çıktı. Evler yandı…”
“Kardeşim.” der Üstad. “Kardeşim bazen ateş sudan daha iyi temizlik yapar.”
Öyledir. İnsan kinlenince kirlenir, su ile abdest alır, geçer. Su bulamayınca teyemmüm eder, toprağa elini sürer, geçer. Kapıları, pencereleri açar, havayla temizler. Her şey ölünceye kadardır. Kabre kadar temizlendin, temizlendin yoksa kirli olarak kabre düşersin. Kabir dediğin, susuz, havasız, aşsız, aşksız bir yerdir, ateşin menzilidir. Su, toprak ve hava ile arınmayanı ateş temizler. İbrahim Peygamberi hatırla ki, eli su, nefsi ateş, kalbi aşk temizler.
İbrahim Fakazlı hapisten çıktıktan sonra Evrenye köyüne gelir. Manzara dehşet vericidir. Köy baştanbaşa harap olmuş, ayakucundaki denizin bir damla faydası olmamıştır. Oysa ateşin ortasında açan gül misali Zekeriya’nın evi uzaklardan gülümsemektedir. Nur’u yakan evlerden dumanlar yükselirken Nur aşkıyla yanan Zekeriya’nın evinden huzur dolu gözyaşı buğuları yükselmektedir. Zekeriya’nın gözyaşları Evrenye Denizine maya olur. Evrenye tekrar eski Nur’lu günlerine kavuşur. Deniz kitap olur, Risale’ler sayfa sayfa açılır. Her sayfanın altında küçük bir not vardır.
“Sakın ha! Denize güvenip de Risale’leri yakma, Nurlu hakikatleri yıkma, Nur’lu kalpleri kırma, kalbinde aşktan başka ateşe yer bırakma…”
Son yıllarda başta güzel ülkemizde olmak üzere dünyada o kadar çok felaket yaşandı ki... Depremler, seller, yangınlar sel olup üzerimize yağdı. Ovalarımız, dağlarımız, köylerimiz, şehirlerimiz cehennem ateşini hatırlatır manzaralara büründü. Hâl böyleyken insan sormadan edemiyor: Acaba biz hangi masumların canını yaktık ve cennetmisal dünyasını cehenneme çevirdik ki böyle yangınlar içre kaldık. Va esafa, va hasreta…
“Zâlim izzetinde, mazlûm zilletinde kalıp, buradan göçüp gidiyorlar. Demek, bir mahkeme-i kübrâya bırakılıyor, tehir ediliyor; yoksa, bakılmıyor değil. Bâzan dünyada dahi ceza verir.”