Ali Yağcı 1910 yılında Isparta’da dünyaya gelir. Küçük yaştan itibaren vaktini boş geçirmez; bir yandan davar güder, diğer yandan hafızlığa çalışır. Bir gün at üstünde ezber yaparken dengesini kaybederek düşer. Düşmenin etkisiyle sırt kemiği kırılarak kambur olur. Bundan dolayı Kambur Hafız olarak anılmaya başlar. Bir gün çağı kamburundan kurtaran Bediüzzaman ile tanışır. O günden sonra hayatını hizmete adar, son nefesine kadar da o ruhla yaşar.
Camilerde imamlık yaparak nafakasını temin eder. Fitre ve zekâtla geçinmesine rağmen Risale-i Nur prensiplerinden taviz vermeden hizmet eder. Hutbe ve vaazlarında Risale’den bölümler okur. Yüzlerce çocuğa Kur’an okutur, Risale-i Nur’dan dersler yapar.
Yarım asırdan fazla Bediüzzaman aşkı ile yüzü toprağa baka baka hizmet eder. Risaleler yazar, Kur’anlar okur. Bir gün rüyalarının kapısı açılır. Tıpkı düşlerde olduğu gibi dirilip gelir Bediüzzaman. Ali’nin elinden tutup bir saraya götürür. İşte senin cennetteki sarayın, diyerek bütün odaları gezdirir. Gezi bittikten sonra sarayın kapısını kilitleyip anahtarı Ali’ye verir. Sonra gözden kaybolur.
Belli ki iyi adamlar iyi atlara binip gidecektir. Gelinin ata binme vakti gelmiştir. Melekmisal sevgili bir sabah beyaz atının üzerinde eşiğinde demirleyecektir. Üstad, Ali’sini dünya zindanından cennetin saraylarına götürmeye gelmiştir. Artık beyaz ata binilse, üzerinde Yasin okunsa yeridir. Öyle de olur. Rüyadan sonra torununu çağırır. Yasin oku evladım, der. Torunu dedesini hatırlatan tertemiz sesiyle okumaya başlar. Az sonra Yasin suresine, Kambur Hafızın soluğu karışır. “Eşhedüenlailaheillah…” sesleriyle dünyaya veda ederek cennet saraylarına kanat açar. Kanat sesleri altında kabristana sırlanır. O, kabrin sandığında huzurla yatarken, arkasında, mübarek elleriyle gece gündüz demeden yazdığı dört sandık dolusu Risale-i Nur kalır.
Ne mutlu yaşadığı gibi vefat edenlere…
Ne mutlu Yasinlerle dünyaya veda edenlere…
Ne mutlu hayatını ebedi hakikate feda edenlere…
Mevla cümlesine rahmet eyleye…