Yazarlığa giden yol…

Mehmet Abidin KARTAL

Hikâye

Yağmurlu bir sonbaharın cumartesi günüydü. Gökyüzü gri bulutlarla kaplı, hafif yağmur yağıyor, rüzgâr ağaçların sarı yapraklarını savuruyordu. Sabahın erken saatlerinde elinde siyah bir şemsiyeyle otobüs durağına doğru yürüyordu. Yanında taşıdığı eski deri çanta içinde, her zaman bulunan defteri, kalemi ve birkaç kitap vardı. Yürürken, gittiği kursta öğrendikleri "ilk söz, ilk kelime, okuma insanı var etmiş ve insana yaşama sebebi olmuştur. Kelimelerle düşünerek konuşmak insanı eşref-i mahlûkat yapmış, yaratılan ilk insana eşyaların isimleri öğretilmiş, insana kalemle yazmakta öğretilmiş, insan kalemle fikirlerini yazar, hikâye, roman yazar. Kalem yazmak zorunda. Kalemle yazılanlar yazanın şahididir. Kalem bir şahittir. Ezelden ebede var olan bir varlığın şahidi" diye düşünmesine sebep olurken, Mehmet otobüs durağına yetişmiştir.

Otobüs durağı, gündelik hayatın bütün koşturmacası, yorgunluğu ve umutları arasında insanların maskelerini en çok düşürdüğü yerlerden biridir. Gelmeyen bir otobüsü beklerken, yüz hatları iç dünyaların aynası haline gelir.

Şehir henüz uyanırken, belediye otobüs durağında farklı yüz ifadeleri göze çarpıyordu. Mehmet duraktakilerin bazılarının iç dünyalarının kapılarını açarak davetsiz misafir olur.

İlk misafir olduğu bayanın yüz hatları yorgun, gözaltlarındaki koyu halkalar ve hafifçe şişmiş göz kapakları uykusuzluğun açık bir ispatı. Sanki gece çocuğunun uyutmayan ağlamalarına şahitlik ediyordu.

Mehmet’in sağ yanında heyecanlı ve umut dolu bir genç kız bekliyordu. Gözleri parlıyordu. Belki de ilk iş gününe ya da uzun zamandır beklediği bir buluşmaya gidiyordu.

Köşede, dalgın bakışlarıyla uzaklara bakan yaşlı bir kadın Mehmet’in dikkatini çeker. Yüzündeki kırışıklar, hayat boyu biriktirdiği anılarının derinliğini gösteriyordu. Belki de geçmişe açılan kapıdan yol alarak tatlı ve buruk anılarını düşünüyordu. Her bir kırışık yaşanmış bir deneyimin, sevinçlerin ve hüzünlerin ispatıydı.

Sol yanındaki gencin telefonla bağı Mehmet’in dikkatini çeker. Telefonuna bakan gencin yüzünde ekranın mavi ışığı yansıyor. Gözleri hızla yukarı aşağı hareket ediyor. Dış dünyayla bağı tamamen kopmuş; yüzündeki anlık gülümsemeler ya da kaş çatmalar sadece ekrandaki mesaja veya videoya göre şekilleniyor. Sanal dünyada yaşıyor. Durakta sadece bir beden olarak var.

Mehmet farklı yüz ifadelerinin otobüs durağında kesiştiğine şahit olurken, her insan bir kalemdir, yaşadıkları o kalemin yazdığı hikâyelerdir, diye düşünür. Durağa otobüs geldiğinde, herkesin yüzünde bir nebze rahatlama ve yeni bir güne adım atmanın heyecanı yansıyordu.

Mehmet emekli, okumayı seven, yazmaya meraklı, merakını gidermek için her cumartesi günü otobüsle Yazarlık atölyesi kursuna gider. Her cumartesini iple çeker.

Otobüste, altmış yaşından sonra, daha düne kadar öğretmendik diyerek geçmişe açılan kapıdan öğretmenlik günlerini yâd ederken, şimdi öğrenci olduk kursa gidiyoruz düşünceleri içinde ineceği durağa yetişmiştir.

İstanbul’un Küçükçekmece ilçesinin, Yeşilova mahallesindeki kurs binasının üçüncü katındaki Yazarlık atölyesi sınıfına günaydın diyerek girer. Yazarlığa giriş kursunda tanıştıkları Hasan beyin yanına oturur.

Derse gülümseyerek, hal hatır sorarak başlayan, birçok hikâye ve romanın yazarı olan Erkan hoca, "Edebiyat benim için bir hayat modeli oldu. Hayat biçimi olarak edebiyatı seçtim. Okuma ve yazmaya tutkun bir hayatım var" diyerek kendini ifade ediyordu. İlk dersine, "Yazmak, içsel bir yolculuktur. Her kelime, ruhunuzun bir parçasını kâğıda döker. Bugün, bu yolculuğa nasıl başlayabileceğimizi konuşacağız" diyordu. İlerleyen derslerde, yazma tekniklerine dair pratik önerilerde bulunuyor. “Her gün yazın,” diyor, “Ne yazdığınız önemli değil; önemli olan, yazma alışkanlığı kazanmanız. Yazacağınız konuda daha önce yazılanları okuyun, her çeşit kitap okuyun, yazacağınız hikâyeler eğlendirirken, hüzünlendirirken mesaj versin” diyordu.

Mehmet ve yeni yazar adayları kurs boyunca hocanın söylediklerini not alarak yazar olmanın yollarını öğreniyorlardı. Hoca yazar olarak kişisel deneyimlerini, yazarken karşılaştığı sorunlara nasıl çözümler geliştirdiğini, örneklerle anlatarak öğrencilerine verdiği hikâye denemelerinde anlatılanların uygulanmasını görmek onu mutlu ediyordu.

Öğrencilerin yazdığı her bir hikâye, farklı bir dünyayı yansıtıyordu. Hoca, her öğrenciye yapıcı geri bildirimlerde bulunarak, onların yazma becerilerini geliştirmelerine yardımcı oluyordu.

Öğrencilerinin öğretmenler günü pasta sürprizi Erkan hocayı duygulandırmıştı. "Bu kursta ilk defa böyle bir olay yaşıyorum. Sizlerin öğretmeni olmak benim için büyük mutluluk " diyerek teşekkür ediyordu. Pasta kesilirken, herkesin yüzündeki gülümseme, bu anın ne kadar kıymetli olduğunu anlatıyordu. Her bir dilim, sevgi, paylaşma ve minnettarlıkla doluydu.

Atölye sona erdiğinde, öğrenciler yazarlığa giden yolun yolcuları olarak mezun oldular. Erkan hoca, öğrencilerinin gözlerindeki parıltıyı görmekten mutlu, "okumaya ve yazmaya öğrendiklerinizin ışığında disiplinli bir şekilde devam ederseniz her birinizin hikâye kitapları olacağına ve roman yazacağınıza inancım tam " diyordu.

Mehmet, hoca ve arkadaşlarıyla vedalaşarak otobüs durağına doğru elinde şemsiye ve çantasıyla yürümeye başlar. Pencere kenarına oturur. Otobüs, yavaşça ilerlerken, dışarıdaki yağmura bakarak, hayatın karmaşası içinde yazarak huzuru bulmanın mümkün olduğunu düşünür. Atölye boyunca öğrendikleri, hayal dünyasını genişletmiş ve yazma tutkusunu daha da alevlendirmişti. Öğrendiklerini pratiğe dökmek ve ilk hikâye kitabını yazmak istiyordu. Bu hikâye kitabı, sadece bir kitap değil, onun iç dünyasının, hakikatlerin bir yansıması olacaktı.

Atölyede tanıştığı arkadaşları ve hocası Mehmet'e farklı bakış açıları kazandırmıştı. Onların deneyimlerinden faydalanarak, yazarlık yolculuğunda kendi tarzını geliştirmek istiyordu. Her gün yolda gördüğü insanlar, okuduğu kitaplar, yaşadığı olaylar ve yaşanan olaylar onun için kurgulayarak hikâye yazmasının kaynağı olabilirdi.

Mehmet, yazarlık yolculuğunun başında olduğunu biliyordu. Ancak, bu yolculukta sabırlı ve kararlı olmanın önemini de kavramıştı. Kursta yazdığı hikâyelerinde geçmişe ve geleceğe bir kapı açıyordu. Yaşadıklarını ve yaşananları kurgulayarak hikâyeler yazıyordu.

Hikâye, roman fikirlerin yarıştığı meydan, meydanda hakikatlerle, dalâletler kıyasıya vuruşuyor. Bu vuruşmada Mehmet hocasından hakikatlerin kazanacağını öğrenmiştir.

Hikâyelerini yazarken niyeti, insanların dramlarını, sevinçlerini yazarak, hüzünlendirirken, eğlendirirken hakikate giden yolda yürümektir. Çünkü "Kâinatta en yüksek k hakikat imandır…" İlk hedefi, bir yıl içinde hikâye kitabını tamamlamak ve yayınevlerine başvuruda bulunmaktır. Kitap yazmak her ne kadar zorlu bir süreç olsa da, bu hedefe ulaşmanın hayalini kurmak bile onu motive ediyordu.

Mehmet ,"Dünyada çocuklarıma bırakacak maddi mirasım yok, inşallah yazacağım kitaplar başta çocuklarım olmak üzere, okuyanlara dünya yolculuklarında arkadaş olur." Düşünceleri içindeyken otobüsün evine yaklaşması içindeki sevinci ve umudu daha da artırıyordu. Gelecekte onu nelerin beklediğini bilmiyordu ama bu belirsizlik bile ona heyecan veriyordu. "Gaye-i hayal olmazsa veyahut nisyan veya tenâsi edilse, ezhan enelere dönüp etrafında gezerler." Bu söz Mehmet’in, hayallerinin peşinden gitmeye kararlı olmasına bir kamçı oluyordu ve bunun için elinden geleni yapacaktı. Hakikatleri yazma aşkı ve azmi, ona rehberlik edecekti.

Not: Yazarlığa giden yol… Hikâyesi, Müstakil düşünenler dergisinin Eylül 2025 / Nisan 2026, sayı: 13/14 sayfa: 74-76 da yayınlanmıştır.

İlk yorum yazan siz olun
YORUM KURALLARI: Risale Haber yayın politikasına uymayan;
Küfür, hakaret, rencide edici cümleler veya imalar, inançlara saldırı içeren, imla kuralları ile yazılmamış,
Türkçe karakter kullanılmayan ve BÜYÜK HARFLERLE yazılmış yorumlar
Adınız kısmına uygun olmayan ve saçma rumuzlar onaylanmamaktadır.
Anlayışınız için teşekkür ederiz.