'Senin derdinin ilacı Menzil'de'

Yaklaşık on altı yıl önce bir arkadaşın vesileyle tanışmıştım. Menzil'e gittik. Arkadaş oraya bağlı idi. Israr edince gitmek zorunda kaldım. Bir ikindi namazı öncesi seydayı görmek nasip oldu. Maşeri bir kalabalık vardı. Ben başka bir cemaate mensup olduğum için seydadan fazla etkilenmedim ve tepki vermedim. Yanımdaki sofiler cezbeden caminin içini inletiyorlardı. Heybetli, mütevazi ve mütebessim bir insandı. Kendinden önceki ağabeyin irşad metodu sohbet idi, kendisinin irşat metodu ise nazar. Onun için hiç sohbet etmezdi, konuşmazdı. Sadece bakardı, nazar ederdi. Nazar ile müridanın kalplerine girer, oradaki bütün manevi kirleri temizlerdi.

Binlerce ayyaş, kumarcı, içkici, tinerci, yoldan çıkmış insan onun vesileyle doğru yola gelmişti. Büyük bir çayhane vardı, çayları sofiler dağıtıyordu, sigara dumanından oturulmuyordu içerde. Her masanın başında sakallı kıdemli bir sofi yeni gelenler için seydanın kerametlerini anlatıyordu hararetle. Seyda kendisi hiç konuşmuyordu, buna gerekte yoktu çünkü onun yerine binlerce müridi sabahtan akşama kadar konuşuyordu. Uçsuz bucaksız tarlalarda ve yeni yapılan inşaatlarda sofiler nefis terbiyesi için gönüllü olarak çalışıyorlardı. Her şeyin cevabı mana aleminde vardı ve bunları öğrenmenin tek yolu seydaya sadakatle bağlanmaktan ve hizmet etmekten geçiyordu. Menzil'de umut vardı. Ölümden sonraki hayatta himmet sayesinde ebedi cennete girme umudu vardı. Daha doğrusu garantisi.

Arkadaş tevbe almam için ısrar etti, ben kabul etmedim. İkindiden sonraki hatmeye de katılmadım, rabıta da yapmadım. Benim gönül sultanım başkaydı ve mesleğimiz tarikat değil, hakikatti çünkü. Akşam meşhur çorbayı içtik. Bir gece orada yattık, sabah ilk otobüsle soluğu Urfa'da aldım. Çok sıkılmıştım. İnsan gönülden bağlanmayınca bedenen orada bulunmasının bir manası olmuyor. Sonraları kitaplarımı takdirle okuyan Menzil'e bağlı bir dost defalarca "senin derdinin ilacı menzil'dedir" demişti bana. Bazen bir mürşit arayışı içine düştüğümü inkar edemem ama doğru adresin orası olduğunu söyleyemem. Milyonlarca insanın mürşidi.

Yani milyonlarca insan gönülden bağlı ona. Bu kadar çok insanın bağlı olduğu manevi bir mercinin mutlaka bir hakikati olmalı diye düşünüyor insan. Ama bağlı olanların çokluğu bağlı olunan şeyin hak ve hakikat olması için yeterli bir neden sayılır mı? Çokluk hakikatin ölçüsü olabilir mi? Sahi hakikat yalnız değil miydi? Tarihteki bazı peygamberlerin birkaç kişiden fazla ümmeti olmamış.

Önceki ve Sonraki Yazılar
YAZIYA YORUM KAT
YORUM KURALLARI: Risale Haber yayın politikasına uymayan;
Küfür, hakaret, rencide edici cümleler veya imalar, inançlara saldırı içeren, imla kuralları ile yazılmamış,
Türkçe karakter kullanılmayan ve BÜYÜK HARFLERLE yazılmış yorumlar
Adınız kısmına uygun olmayan ve saçma rumuzlar onaylanmamaktadır.
Anlayışınız için teşekkür ederiz.
2 Yorum