Sanki eski mesut günlere geri dönüyoruz. Havalar açısından bu yıl çok bereketli bir mevsim geçiriyoruz. Bu yıl kış kışlığını yaptı, sanki Mart ve Nisan ayları da eski bereketine kavuştu, letafetlerini geri kazandı. Bunlar insana ab-ı hayat bahşediyor ve yaşam sevinci kazandırıyor.

Nisan ayının ilk günü (1 Nisan) Kocasinan’dan Şirinevler’e doğru uzanmak ve açılmak istedim. Yürüyüşe çıktım. Saat akşam saatleriydi. Hava letafetiyle sanki 1 Nisan şakası yaptı. Yine eski yıllarda olduğu gibi hafif hafif yağmur yağıyordu. Hasret kaldığımız bu çiseleme halindeki yağmurun altında yürüyerek ıslanmak istedim. Toprağın kokusunu hissetmek istedim. Bu hava beni mest etti. Yürüdükçe içimi tarifsiz sevinç dalgaları kapladı!

Adapazarı'nda gençlik günlerinde böyle havalarda Sefa Özsu gibi arkadaşlarla saçak altlarında yürür ve sohbet ederdik. Zamanı ve mekanı unuturduk. O sıralarda bu havalar hiç eksek olmazdı. Yokluğunu hissetmezdik. Son yıllarda bu havalara hasret kaldık. Bu yıl havalar eski günlere dönerek bizi şenlendirdi. Neşelendirdi. Hava bize gülümsüyor. Galiba bunun gerisinde müjdeli yarınlar ve olaylar var. Aradan geçen onca yıldan sonra hava bize gülümsemeye ve tebessüm etmeye başladı.

Şirinevler'den dönüşte yağmurun altında ezana yakalandım. Ezan hava kadar latifti. Lahuti ve davudi bir sesle okunan ezan karşısında adeta mest oldum. Olduğum yere çakıldım. Yağmurun letafetiyle birlikte gelen ezan-i Muhammedi iliklerime kadar işledi. Yağmurla karışık ezanı sonsuza kadar kulaklarımda hissetmek ve dondurmak isterdim. Ezanla birlikte zamanın durmasını ve eski sevinçlerimizi geri kazanmamızı ne kadar çok isterdim. Ezan bittikten sonra o lahuti havadan yavaş yavaş ayıldım ve sıyrıldım.

Soluduğum hava ve işittiğim ezan bana ilaç gibi geldi. Bu güzel havaların devamını diliyor ve arkasını gözlüyoruz.