Bediüzzaman Said Nursî Hazretleri'nin Risale-i Nur Külliyatı, Kur'ân-ı Kerim'in imanî hakikatlerini modern çağın ihtiyaçlarına göre izah eden eşsiz bir tefsirdir. Bu külliyatın en belirgin özelliği, hizmetin ruhunu ve esasını ihlâs üzerine bina etmesidir.

Nur talebeleri için ihlâs, sadece bir ahlâkî fazilet değil; doğrudan şiar yani alâmet, belirgin özellik hükmündedir. Üstad Hazretleri, İhlâs Risalesi adlı eserinde bu gerçeği şu veciz ifadelerle ortaya koyar:

"Bu dünyada, hususan uhrevî hizmetlerde en mühim bir esas, en büyük bir kuvvet, en makbul bir şefaatçi, en metin bir nokta-i istinad, en kısa bir tarîk-i hakikat, en makbul bir duâ-yı manevî, en kerâmetli bir vesile-i makasıd, en yüksek bir haslet, en safi bir ubudiyet ihlâstır."[1]

Bu ifade, ihlâsın Risale-i Nur mesleğinin temel taşı olduğunu açıkça gösterir. İhlâs olmadan ne sadakat kalır, ne uhuvvet, ne de müsbet hareket.

Nur talebelerinin omuzlarına yüklenen ağır vazife –iman ve Kur'ân hizmetinin küllî bir şekilde neşri– ancak ihlâs sırrıyla taşınabilir.

İhlâs'ın Nur Talebeleri İçin Anlamı bu sebeple çok derindir. Risale-i Nur'un dairesine giren bir talebe, kendini "Nur talebesi" olarak tanımladığında, bu ünvanın gerektirdiği en temel vasıf ihlâs'tır.

Üstad, ihlâsı şöyle tarif eder: Amelinizde rıza-yı ilâhî olmalı; eğer O razı olsa, bütün dünya küsse ehemmiyeti yoktur. [2] Bu düstur, Nur talebelerinin şahsî menfaat, makam, şöhret, maddî kazanç, rekabet veya tenkit gibi unsurlardan uzak durmasını mecbur kılar.

İhlâs Risalesi'nde vurgulanan temel sebepler şunlardır:

1. Amelde rıza-yı İlâhîyi esas tutmak: Her iş, her söz, her tebliğ yalnızca Allah için olmalı. İnsanlardan gelen takdir veya tenkit, amelin kıymetini değiştirmemeli.

2. Şahs-ı manevîye fedakârlık: Enaniyet ve benlik, şahs-ı manevînin önünde engel olmamalı. Bir Nur talebesi, kardeşinin faziletini kendi fazileti gibi görmeli, rekabet yerine tesanüd ve ittifakı tercih etmelidir.

3. Müsbet hareket ve terk-i enaniyet: Tenkit yerine ikaz, haset yerine muhabbet, ayrılık, ihtilaf yerine vahdet esastır.

Üstad, "Bir zerre ihlâslı amel, batmanlarla hâlis olmayana üstün gelir" [3] buyurarak ihlâs'ın nicelikten ziyade nitelik meselesi olduğunu vurgular.

4. Dünyevî menfaati terk: Hizmette maddî-manevî ücret beklentisi ihlâs'ı zedeler. "Ben vazifemi yaptım, netice Allah'tandır" anlayışı hâkim olmalıdır.

Bu esaslar, Risale-i Nur'un diğer risaleleriyle birlikte bir bütün teşkil eder. İhlâs Risalesi, külliyatın diğer kısımlarının mütemmimi hükmündedir.

Bu sebeple 15 günde bir defa okunması en azindan tavsiye edilmiyor mu?

Üstad Hazretleri, İhlâs Risalesi'ni "lâakal her on beş günde bir defa okunmalı" [4] diye özellikle tavsiye eder. Çünkü nefis, şeytan ve çağın cereyanları ihlâs'ı daima tehdit eder. Bu risale, Nur talebelerine sürekli bir muhasebe ve ikaz vazifesi görür. Zayıf ve az olan kulların omuzuna konulan bu büyük vazifede başarı, ancak ihlâsla mümkündür. İhlâs kaybedilirse, hizmet kısmen zayi olur ve mes'uliyet doğar.

Risale-i Nur Külliyatı'nın temelinde ihlâs yatar. Nur talebeleri, ihlâsı şiar edinerek hem şahsî kurtuluşlarını hem de küllî iman hizmetini muhafaza ederler.

İhlâs sırrıyla hareket eden bir daire, hadsiz menfaate medar olur; korkulara, hatta ölüme karşı en metin siper haline gelir.

İhlâs sırrıyla hareket edilmezse, şahs-ı manevî dağılır; tıpkı bir fabrikanın çarklarının birbirine zarar vermesi gibi.

Bugün de yarın da, Risale-i Nur talebeleri için yol haritası nettir: İhlâs'ı kazanmak, muhafaza etmek ve mânilerini def etmek. Bu sırrı kalbimize yerleştirdiğimiz ölçüde, vazifemiz bereketlenir; iman hizmetimiz, Kur'ân'ın nuruyla âlemi aydınlatır, nurlanır.

İhlâs kendisi muhafaza edilmesi gereken bir tılsımdır. Bu cevher zayi olursa o zaman ameller riyaya, gösterişe, taklide ve sunîliğe döner. Toplumda kendimizden bakmak şartıyla bir çok itikadî ve amelî sıkıntıların temeli ihlâs'tan uzak düşmemizdir.

Allah ihlâs'ımızı daim eylesin, bizleri ihlâslı kullarından kılsın. Âmin.

Selâm ve dua ile

[1] Lem'alar (159)
[2] Lem'alar (160)
[3] Lem'alar (133)
[4] A.g.e (159)