Kur'ân-ı Hakim'de "Âlemlere rahmet olarak gönderildiği" bildirilen Kâinatın Efendisi Ahzap Sûresinin 46. âyetinde, وَدَاعِياً اِلَى اللّٰهِ بِـاِذْنِه۪ وَسِرَاجاً مُن۪يراً "Allah´ın izniyle, bir davetçi ve nûr saçan bir kandil olarak (gönderdik)." diye tarif edilmiş.

Peygamberle nurlanan mübarek şehirdeyiz şu sıralar. Bugün sabah namazının ardından şehrin ev sahibi Peygamber Efendimizin huzuruna çıkmak niyetiyle selâm kapısından Nebi'nin mescidine girmeye çalışırken kamer'i dolunay haliyle tam da yeşil kubbenin üzerinde pırıl pırıl parlayan bir aydınlıkla gördük.

Fessubhanallah dedim içimden. Bir an hangi ay ışığını diğerinden alıyor acaba? Semânın kameri mi yoksa yeryüzünün Bedr'i (dolunay) mi diye düşündüm kendi kendime.

Seyri insanın ruhunda ve kalbinde tarif edilmez lezzetler bırakan bu manzarayı tefekkür ederken yukarıdaki âyetteki Sirâc'en munîra (nûr saçan kandil) tâbirinin mânâsı, sırrı ve hikmeti zihnimde açıldı. Sonra da "hayır" dedim. Sadece aya ve yıldızlara değil, güneşe de üzerine ışık vuran bütün varlıklara da, nûrunu ve ziyâsını doğrudan doğruya Şems-i Ezelî'den alan sevgili Peygamber Efendimiz Muhammed Mustafa'nın (sav) nûrundan ve hakikatinden yansıtılmaktadır.

Ay'ın semâdaki haline dikkatle ve derûnì bir nazarla bakınca her şeyden önce ve ilkin Nur olarak yaratılan, ışığıyla ve örnek hayatıyla hayata ruh ve anlam katan o Nûrânî Zât'ın kubbesine ay'dan düşen mahcup ışıltılar, Efendimize doğru elini uzatmış, ışımak için yardım, kuvvet ve takat ister gibi göründü.

Hazreti Peygamber'in Medine'yi teşrif etmesini şehrin girişinde sabırsızlıkla, görülmemiş coşkulu bir sevinç ve heyecanla bekleyenlerin kalplerine ilham edilen Tala'el Bedr'u Aleynâ (Ay doğdu üzerimize) sözleriyle karşılamasının sırrı, kimbilir, belki de bu mânâ imiş...

(Not: Bedir kelimesi Arapça dolunay anlamındadır.)