Bismillahirrahmannirrahim

Yâ Allah! Yâ Vekîl!

Ey bütün varlığın Rabbi! Kalbimizi ve ruhumuzu Sensizliğin vahşetinden muhafaza eyle. Bizi kendimize ve mahlûkata dayanarak yalnızlaşan kullarından eyleme.

Yâ Kaviyy, Yâ Metîn!

Nihayetsiz aczimizi Senin kudretine dayanan bir istinad hâline getir. Bize “Ben tek başıma değilim; Rabbim benimle” şuurunu lutfet.

Yâ Rahmân, Yâ Rahîm!

Fakrımızı rahmetinin kapısına yönelt. İhtiyaçlarımızı bizi Sana yaklaştıran dualara dönüştür.

Yâ Muîn, Yâ Müsteân!

Vicdanımızın bütün ihtiyaçlarında Senden istimdad etmeyi öğret. Kalbimizi sebeplerin kapısında mahcup ve çaresiz bırakma; bizi doğrudan Senin rahmet kapına yönelt.

Yâ Nûr! Kalplerimizi iman nuruyla aydınlat. Ruhlarımızdaki yalnızlığı Senin marifetinle ünsiyete çevir.

Yâ Âhir! Yâ Bâkî! Âhiret imanını vicdanımızın istimdad noktası eyle. Ölüm karşısında bizi yokluk vehmiyle değil, Senin rahmetine ve ebedî hayat vaadine yönelen imanla yaşat.

Yâ Adl! Vicdanımızdaki adalet arzusunu âhiretin mizanıyla huzura kavuştur. Dünyada tamamlanmayan hiçbir hesabın Senin adaletinden kaçmayacağını bize iman ettir.

Yâ Hakîm! Hayatımızı gayesiz bir yolculuk olarak görme gafletinden bizi kurtar. Dünyayı imtihan, hayatı vazife, ölümü geçiş, âhireti ebedî netice olarak okuyabilmeyi nasip eyle.

Yâ Hâdî! Bizi yalnız bugünün darlığına mahkûm etme. Geçmişten ibret, hâlden vazife, gelecekten ümit ve âhiretten saadet çıkaran bir imanî nazar ihsan eyle.

Yâ Hamîd! Bize, Sana iman etmenin istinad; âhirete iman etmenin istimdad olduğunu hakkıyla kavrat. Kalbimizi huzur, ruhumuzu ünsiyet, vicdanımızı itminan ve hayatımızı gaye ile doldur. Âmin.

رَبِّ زِدْنِي عِلْمًا وَفَهْمًا وَحِكْمَةً، وَاجْعَلْ هٰذَا الْعِلْمَ نُورًا وَإِخْلَاصًا وَنَفْعًا.

"Rabbim! İlmimi, anlayışımı ve hikmetimi artır. Bu ilmi benim için bir nur, ihlâs vesilesi ve insanlığa faydalı bir hizmet eyle."

سُبْحَانَكَ لَا عِلْمَ لَنَٓا اِلَّا مَا عَلَّمْتَنَٓا اِنَّكَ اَنْتَ الْعَلٖيمُ الْحَكٖيمُ

"Seni her türlü noksandan tenzih ederiz. Senin bize öğrettiğinden başka bilgimiz yoktur. Muhakkak ki Sen, ilmi ve hikmeti herşeyi kuşatan Alîm-i Hakîmsin." Bakara Sûresi, 2:32.

DİPNOT:

فَمَنْ لَمْ يَعْرِفْ هَاتَيْنِ النُّقْطَتَيْنِ يَتَوَحَّشْ عَلَيْهِ قَلْبُهُ وَرُوحُهُ وَيُعَذِّبُهُ وِجْدَانُهُ دَائِمًا...

“Öyleyse kim bu iki noktayı —Allah’a imanı istinad noktası ve âhirete imanı istimdad noktası olarak— tanımazsa, kalbi ve ruhu ona karşı vahşet içinde kalır; vicdanı da onu daima azaplandırır.”

Burada önceki cümlede açıklanan iki hakikatin insan hayatında bulunmaması hâlindeki neticesi anlatılıyor:

Allah'a iman yoksa → fıtrat istinadını kaybeder.

Âhiret imanı yoksa → vicdan istimdadını kaybeder.

Netice ise:

قَلْبُهُ وَرُوحُهُ → وَحْشَت

وِجْدَانُهُ → عَذَاب

Yani insanın iç dünyasında dayanaksızlık ve ümitsizlik meydana gelir.

Burada çok önemli bir hikmet ortaya çıkıyor. İnsan neden bu kadar aciz yaratılmıştır? Çünkü Kaviyy ve Metîn olan Allah'ı tanısın.

İnsan neden bu kadar fakirdir?

Çünkü Ganiyy ve Rahîm olan Allah'ı arasın.

İnsan neden ebediyet arzusu taşır? Çünkü Bâkî olan Allah'ın ebedî âlemine yönelsin.

İnsan neden vicdanında adalet ve sonsuzluk ister? Çünkü âhiretin varlığını arayan bir fıtratla yaratılmıştır. Bu açıdan insanın zaafları birer kusur olmaktan öte, doğru okunduğunda ilâhî hakikatlere açılan pencereler hâline gelir.

Bu cümleyi tek bir çizgide özetlersek:

Allah'a iman yoksa insan dayanacak yer bulamaz.

Âhiret imanı yoksa insan ümit edeceği nihai bir ufuk bulamaz.

Dayanak olmayınca kalp ve ruh vahşete düşer.

Ebedî istikbal olmayınca vicdanın soruları cevapsız kalır.

Buna karşılık;

İman billah → “Yalnız değilim; Rabbim var.”

İman bilâhiret → “Hayatım anlamsız değil; dönüşüm ve ebedî hayat var.”

Bu iki hakikat birleştiğinde;

Kalp → huzur

Ruh → ünsiyet

Vicdan → itminan

Hayat → gaye

Gelecek → ümit kazanır.

Hazırlayan: Nuran Şahin