Bismillahirrahmannirrahim

Ey karanlıkları aydınlatan Yâ Nûr! Fânî nimetlerin zevaliyle kararan kalplerimizi iman nurunla aydınlat. Bize zevali mutlak yokluk olarak değil, Senin kudret ve hikmetin içinde yeni tecellilere açılan bir kapı olarak göster.

Yâ Bâkî! Biz fânî olanlara bakıp bâkî olanı unutmayalım. Her giden şeyin arkasında Senin bâkî rahmetini, her sona erişin arkasında yeni bir başlangıcı görebilelim.

Yâ Muhyî, Yâ Muîd! Her an yeniden yaratan, yeniden hayat veren ve yeniden dirilten Sensin. Bize “تَجَدُّدِ الْأَمْثَالِ” hakikatini hayatımızda okuyabilmeyi nasip eyle.

Yâ Hakîm! Bir nimeti bizden aldığında hikmetine itiraz etmekten bizi koru. Onun zevaliyle beraber bize verdiğin yeni nimetleri, yeni dersleri ve yeni mânevî meyveleri görebilmeyi nasip et.

Yâ Rahmân, Yâ Rahîm! Bir baharın gitmesiyle baharı kaybetmiş gibi, bir nimetin sona ermesiyle bütün nimetleri kaybetmiş gibi düşünmekten bizi muhafaza eyle. Bize her zevalde yeni bir rahmet kapısı göster.

Yâ Şekûr, Yâ Hamîd! Geçmiş nimetlerin suretleri elimizden gitse bile onların şükrünü, dersini ve mânevî meyvesini kalbimizde yaşat. Bizi nimetin geçici suretinden nimeti verene yükselt.

Yâ Âhir! Her sonu Senin takdir ettiğin bir başlangıca bağla.

Yâ Bâis! Bizi ebedî hayata hazırlayan imanla dirilt.

Yâ Fettâh! Zevalin kapattığı kapıların arkasındaki rahmet kapılarını aç.

Allah'ım! Zevali zeval bilen değil, zevalin arkasındaki teceddüdü gören bir iman nasip eyle. Bir nimet gittiğinde yalnız ağlayan değil, nimetlendiren Zât'a yönelen; bir güzellik sona erdiğinde yalnız hüzünlenen değil, daha mükemmel güzelliklerin müjdesini arayan; bir ayrılık geldiğinde yalnız kaybeden değil, âhiretteki kavuşmayı ümit eden kullarından eyle.

Yâ Bâkî! Bizi fânîden bâkîye, zevalden teceddüde, hüzünden ümite, nimetten Mün'im'e ve dünyadan âhirete ulaştır. Âmin.

رَبِّ زِدْنِي عِلْمًا وَفَهْمًا وَحِكْمَةً، وَاجْعَلْ هٰذَا الْعِلْمَ نُورًا وَإِخْلَاصًا وَنَفْعًا.

"Rabbim! İlmimi, anlayışımı ve hikmetimi artır. Bu ilmi benim için bir nur, ihlâs vesilesi ve insanlığa faydalı bir hizmet eyle."

سُبْحَانَكَ لَا عِلْمَ لَنَٓا اِلَّا مَا عَلَّمْتَنَٓا اِنَّكَ اَنْتَ الْعَلٖيمُ الْحَكٖيمُ

"Seni her türlü noksandan tenzih ederiz. Senin bize öğrettiğinden başka bilgimiz yoktur. Muhakkak ki Sen, ilmi ve hikmeti herşeyi kuşatan Alîm-i Hakîmsin." Bakara Sûresi, 2:32.

DİPNOT:

فَبِنُورِ الْإِيمَانِ يَزُولُ الزَّوَالُ وَيَنْقَلِبُ إِلَى تَجَدُّدِ الْأَمْثَالِ.

“Öyleyse iman nuruyla zeval, ortadan kalkar ve misallerin yeniden tazelenmesine dönüşür.”

Bu cümle, bir önceki cümlenin çok önemli bir sonucunu bildiriyor. Her lezzette, onun sona ermesinden doğan bir elem vardır. Fakat iman nuru geldiğinde, zevalin kendisi farklı okunmaya başlanır. Buradaki en dikkat çekici ifade:

يَزُولُ الزَّوَالُ yani “Zeval ortadan kalkar.” Bu, “dünyadaki her şey artık fânî olmayacak” demek değildir. İman, fâniliğin kendisini kaldırmıyor; fâniliğin insan ruhunda meydana getirdiği “yok olma, kaybolma, bir daha gelmeme” anlamını kaldırıyor.

Böylece:

زوال → تجدد الأمثال yani: “Zeval → misallerin yeniden tazelenmesi”

şeklinde bir dönüşüm gerçekleşiyor.

A. Fânilikten bekâya geçiş

Kur’ân:

كُلُّ مَنْ عَلَيْهَا فَانٍ ۝ وَيَبْقَىٰ وَجْهُ رَبِّكَ ذُو الْجَلَالِ وَالْإِكْرَامِ “Yeryüzünde bulunan herkes fânidir. Celâl ve ikram sahibi Rabbinin Zâtı ise bâkîdir.” Rahmân, 55/26-27

Bu âyet, fâniliğin gerçek olduğunu açıkça ortaya koyuyor.

Fakat iman, fâniliği mutlak yokluk şeklinde okumaz.

Çünkü fânî olan eşya Allah'ın ilminden, kudretinden ve rahmetinden çıkıp yokluğa gitmiyor; bir hâlden başka bir hâle intikal ediyor.

Bu nedenle cümledeki

تَجَدُّدِ الْأَمْثَالِ ifadesi son derece anlamlıdır.

B. Yeniden yaratılış

Kur’ân'ın yeniden yaratılış hakikati:

كَمَا بَدَأْنَا أَوَّلَ خَلْقٍ نُعِيدُهُ

“İlk yaratmayı nasıl başlattıysak onu yine öyle iade ederiz.”

Enbiyâ, 21/104 Bu âyet, iman nazarının geleceğe nasıl baktığını gösterir. Yaratma bir defalık değildir. Allah'ın kudreti her an yeni tecelliler yaratmaktadır. Dolayısıyla insan

“Bir nimet sona erdi, artık onun hiçbir karşılığı yok.” demez.

Bilakis “Allah, benzerlerini yeniden yaratmaya kadirdir.” diye bakar.

Bu cümledeki “تَجَدُّدُ الْأَمْثَالِ — misallerin yenilenmesi” fikri, Risale-i Nur'un eşyanın devamlı yenilenmesi ve yaratılışın sürekli tecelliler hâlinde gerçekleşmesi perspektifiyle çok yakından ilişkilidir. Kâinatta hiçbir şey aynı hâlde sabit durmuyor. Bulutlar değişiyor, mevsimler değişiyor, bitkiler yeniden çıkıyor, insan hücreleri yenileniyor, gece gündüzü takip ediyor. Bu açıdan kâinat, adeta;

zeval → yeniden yaratılış → zeval → yeniden yaratılış

devri içinde hareket ediyor. Dünya hayatı sona erer; âhiret hayatı başlar. Böylece zeval, mutlak yokluk değil; yeni bir tecellinin başlangıcı olarak okunur.

Bu cümle, şükür açısından da çok önemli bir kapı açıyor. Bir nimet elimizden çıktığında:

“Nimet gitti.” deyip üzülmek yerine “O nimetin bana verdiği şükür, marifet, muhabbet ve ubudiyet meyvesi kaldı.” diye düşünmek mümkündür. Mesela bir meyveyi yedik. Meyve yok oldu. Fakat lezzeti, rızık oluşu,

Allah'ın Rezzâk ismini düşündürmesi, şükre vesile olması, bedene fayda vermesi

gibi birçok mânevî ve maddî netice meydana geldi. Dolayısıyla nimetin sureti zeval bulurken, nimet hakkındaki şükür ve marifet devam edebilir.

Bu cümle insanın geleceğe bakışını da değiştiriyor. Gaflet geleceğe şöyle bakar: “Güzel şeyler bitecek.” İman ise: “Güzel şeyler bitecek; fakat güzelliğin kaynağı olan Allah bâkîdir ve O'nun yaratması devam etmektedir.” der. Bu nedenle mümin için gelecek yalnızca kayıpların geleceği değildir.

Aynı zamanda yenilenmelerin, yeni nimetlerin, yeni tecellilerin ve nihayet ebedî hayatın geleceğidir. Bu bakış insanın ruhuna ümid kazandırır.

Hazırlayan: Nuran Şahin