“Namaz, kalblerde azamet-i İlâhiyeyi tesbit ve idame ve akılları ona tevcih ettirmekle adalet-i İlâhiyenin kanununa itaat ve nizam-ı Rabbânîye imtisal ettirmek için yegâne İlâhî bir vesiledir.” (İşaratü'l-İ'caz, Bakara Sûresi, 3. âyetin Tefsiri)
Çünkü İlâhî bir vesile namaz;
Allah ile diyaloğu canlı tutmaktır.
Bedenimizin hücrelerine ve ruhumuzun latifelerine tevhid hakikatini işlemektir.
Fıtratı şirkten arındırmaktır.
Kalpte imanın inkişafına zemin hazırlamaktır.
Tevhid bayrağını yeryüzünde dalgalandırmaktır.
Kabir azabı ve cehennem ateşine karşı kalkan edinmektir.
Allah'ın rahmetinden medet ummaktır.
Yeryüzünün halifesi olduğunu ilan etmektir.
Resûlullahın (asm) manevi imameti arkasında saf tutmaktır.
Cenab-ı Hakka huşû duymak, tevâzu ve tezellül göstermektir.
Namazı ikame etmek; namaza durduğunda, sanki son namazın gibi kılmaktır.
Bunun içindir ki:
“Namazın mânâsı, Cenâb-ı Hakkı tesbih ve tâzim ve şükürdür. Yani, celâline karşı kavlen ve fiilen Sübhânallah deyip takdis etmek; hem, kemâline karşı lâfzen ve amelen Allahu ekber deyip tâzim etmek; hem, cemâline karşı kalben ve lisanen ve bedenen Elhamdülillâh deyip şükretmektir.” (Sözler, Dokuzuncu Söz)