Kur'an-ı Kerim’de Hz. Süleyman’ın vefatından bahseden ayette şöyle buyurulmaktadır:
“Süleyman’ın ölümüne hükmettiğimiz zaman, onun öldüğünü ancak değneğini yiyen bir ağaç kurdu göstermişti. (Süleyman’ın cesedi yere) yıkılınca anlaşıldı ki cinler gaybı bilselerdi, o küçük düşürücü eziyet içinde kalmazlardı.” (Sebe, 14)
Bu ayetten, Hz. Süleyman’ın, değneğine dayanmış vaziyette dururken öldüğü, ağaç kurdunun değneği kemirmesi sonucunda Hz. Süleyman’ın yere düşmesiyle öldüğünün anlaşıldığı, fakat öldüğü hâlde değneğe dayalı vaziyette ayakta durduğu sürece, kendisini sağ zanneden cinlerin çalışmaya devam ettikleri anlaşılmaktadır. Demek ki cinler gaybı bilmiyor. Hatta değil gaybı bilmek, misalde olduğu gibi, bazen gözleri önünde cereyan eden bir olayı bile anlayamayabilirler.
Cinler, insanların bilmedikleri bazı şeyleri bilirler ama bu gaybı bilmek demek değildir. Sadece onların bilgi alanı, insanlarınkinden daha geniştir. Fakat onların bilgisi de sınırlıdır. Gaybı bilmek ise, ancak Allah’a mahsustur. (Razi, Mefatihu’l-Gayb, XXV/250)
Tefsirlerde anlatıldığına göre, cinler öteden beri göklerde dolaşır, oradaki melek vb. varlıkların konuşmalarını dinlerler, aldıkları bilgilere kendilerinden de yorumlar katarak onlarla irtibat kuran kâhinlere anlatırlardı, 9. âyet buna işaret eder. (Kur'an Yolu Tefsiri)
Özetle : Cinler bizden daha uzun yaşamaktadırlar. Buna bir yere gitme, bir kaynağa ulaşma konusunda sahip oldukları hız da eklenirse, elbette bilgileri ve bilgi kapasiteleri insanlarınkinden farklı olabileceği daha iyi anlaşılır.
Bununla birlikte cinler levh-i mahfûz denilen, mahiyeti bilinmeyen ve ilâhî ilmi ihtiva eden kitabı okuma imkânına hiçbir zaman sahip olmamışlardır. Cinlerin yaptığı, göklerin sakinlerinin konuşmalarına kulak hırsızlığı yapıp kahinlere iletmesidir ki Kur’an’ın nüzulünden itibaren gökler her zamankinden daha sıkı denetime tabi tutulmuştur.