Din ve ahlak

Yeni kitap üzerinde çalışma. Saatlerce. Yazılar kısmen hazır. Tasnif etmek çok zor. Konularına, başlıklarına göre. Yazarlar, kitaplar, düşünceler, haller, hisler gibi bölümlere ayırmak lazım. Böyle bir ayrım yapmak ne kadar doğru? Daha rafine bir eser olsun istiyorum. Bütün curufundan sıyrılmış bir eser. Bana çok çalışkan ve dikkatli bir editör lazım. Cemil Meriç kitabı çıkalı dört ay oldu. Hala sessizlik ve sükut suikasti. Kitap yazmak neye yarar? Çıkmış olan on kitabım karantinada gibi. Birkaç meraklı dost dışında eline alan yok. Büyük yazarların çoğu kitapları bırakıp Youtuber oldu. Ben hala metruk sayfalar arasında dolaşıyorum, onlardan medet umuyorum. Düşünen Düşer'den çok ümidim vardı. Geçenlerde kitabı okuyan bir mühendis: "muhteşem ama neden bu yazarı Türkiye tanımıyor" demiş. Tanımıyor işte. İnadına tanımıyor.
*
Sezai Karakoç, İsmet Özel, Hilmi Yavuz, Yedi Güzel Adam, Beşir Ayvazoğlu, Yaşar Nuri Öztürk, Mustafa Öztürk, Ali Bulaç, Fuat Sezgin, Abdurrahman Dilipak, Mustafa İslamoğlu, Dücane Cündioğlu gibi isimlerini burada sayamadığım dindar ve muhafazakar kökenli onlarca edebiyat ve düşünce insanı hepsi İslamcı iktidardan önce yetişmiş isimler. Çeyrek asırlık İslamcı iktidar döneminde yetişen tek bir edebiyat ve düşünce insanı bilmiyorum. Bilenler söylesin lütfen! İslamcı iktidar neden düşünsel, kültürel ve edebî bir inkılap yapamadı, kayda değer bir düşünce, kültür ve edebiyat insanı yetiştiremedi? Üzerinde ciddiyetle düşünülmesi gereken hayati bir mesele bu.
*
Din ahlakı içerir ama ahlak tek başına dini içermez. Ahlaklı olmak için dindar olmaya gerek yok. Din ahlaktan daha çok öte dünyada cennete gitmek ve cehennemden kurtulmak için bu dünyada bazı ritüelleri yerine getirmektir. Namaz, oruç, haç, zekat, sadaka bunları düzenli bir şekilde yapan insan dindar insandır. Dindarlık ahlak ile taçlanırsa ne ala. Ama ahlak olmazsa veya eksik olursa dindarlık boş bir şey denemez. Çünkü Allah dindarın kusurlarını ve günahlarını ahirette affedebilir. Buna kimse mani olamaz. Allah affettikten sonra kimin ne haddine söz söylemeye! Kısacası dindarlık bu dünya için gerekli değil, ahiret için gerekli. Bu dünya için ahlak lazım, ahiret için dindarlık lazım. Elbette "ahlaksız dindarlık" iyi bir şey değil ama sonu cennete çıkabilir her an.
*
Eğri oturalım doğru konuşalım ve dürüst olalım. Ahlaktan önce "tevhid" dinidir İslam. Evet, ahlak İslam için çok çok önemli ama tevhid olmayınca bir başına yetersiz ve anlamsız. Çünkü kafir ve müşrikler arasında da çok "ahlaklı" insan vardı. Ama tevhide yanaşmadıkları için Kuran onları "pislik", "hayvandan aşağı" olarak tesmiye etti. Önce tevhid, illa tevhid, sonra ahlak... İslam bu. "İçinizden her kim dininden döner ve kâfir olarak ölürse, işte onların dünyaya ve âhirete yönelik tüm yaptıkları boşa gidecektir. Yaptıkları iyiliklerin faydasını bu dünyada da öte dünyada da göremeyeceklerdir. Onlar cehennem halkıdırlar ve sonsuza dek orada kalacaklardır." (Bakara/21)
*
Hakikat münzevidir. Kalabalıklar hakikate değil, hurafeye teslim olur çoğunlukla. Sadece hakikat ile yetinmeye çalışanların yazgısı "yalnızlığın hınzır uğultusu." Kalabalıkları arkanda görmek istiyorsan hurafelere dilbeste olmalısın. Çünkü hurafe yığınların ezeli gıdasıdır. Hakikatin münzevilerin gıdası olması gibi. Her devirde taliplisi en fazla olan şey hurafe. Hurafesiz bir tarih, hurafesiz bir ülkü, hurafesiz bir cemaat, hurafesiz bir devlet, hurafesiz bir ideoloji, hurafesiz bir dünya görüşü yok. En fazla hurafe üretenler toplumca en fazla baş tacı edilenlerdir. Bu hurafelere sesli bir şekilde karşı çıkanları bekleyen iki yer var: Hapishane ve tımarhane.