Yaklaşık elli senedir Nur talebesiyim. Risale-i Nur’la ilk karşılaşmam da hemen hemen yılın bu mevsimine rastlar. Aradan geçen yarım asra rağmen, bazı satırların karşısında hâlâ ilk defa okuyormuş gibi duraklıyor, hayret ediyor, heyecanlanıyorum.
İnsan, yıllardır yürüdüğü bir yolda da yeniden hayrete düşermiş. Tanıdığını sandığı bir hakikat, bir gün gönlünde bambaşka bir kapı açarmış.
Bugün muhterem ağabeylerime ve kardeşlerime arz etmek istediğim, böyle bir karşılaşmanın hatırasıdır. Âcizane, fakat iftiharla… Kendi hesabıma bir meziyet anlatmak için değil, bana ihsan edilen bir nimeti şükranla yâd etmek için…
2023 yılının 7 Ekim hadiselerinden sonra, bir kardeşimiz umumi derste Yirmi Dördüncü Mektup’u okuyordu. Bahsin başındaki sual, insanın hem aklına hem kalbine sesleniyordu: Rahîm, Hakîm ve Vedûd olan Allah’ın şefkatle terbiyesi, hikmetle tedbiri ve muhabbetle ikramı; ölüm, ayrılık, musibet ve meşakkatlerle nasıl bir arada düşünülebilirdi?
Bu suali elbette ilk defa işitmiyordum. Ölümü de ilk defa düşünmüyordum. Fakat o akşam, mevt hakikatini sanki yeniden duydum.
Üstadın izahını takip ederken kendimi bir mektebin basamaklarında yükseliyor gibi hissediyordum. İlkokul sırasındaki bir talebeyi elinden tutuyor; anlayışını incitmeden, zihnini yormadan, fakat her adımda önüne yeni bir ufuk açarak ileriye götürüyordu. Her basamakta hayretim ve hayranlığım artıyordu. İçimden, “Üniversite seviyesine ulaştım.” diyordum; ardından gelen izah ise daha öğrenecek ne kadar çok şeyim olduğunu gösteriyordu.
Bu şevkle, On İkinci Söz’de sürdürdüğüm okuma programına ara verdim. “Cennete lâyık zerreler” meselesini anlamak arzusu beni Otuzuncu Söz’e götürdü.
Zerrelerin hareketlerini okurken, bakışım da değişmeye başladı. Küçüklüğü sebebiyle dikkatimden kaçan bir zerre, önümde büyük bir tefekkür kapısı açıyordu. Hareketin, vazifenin, intizamın ve neticenin birbirine nasıl bağlandığını anlamaya çalışıyordum.
Nihayet şu cümleye geldim: “Elhasıl: Birinci Sözde denildiği ve ispat edildiği gibi, herşey Bismillâh der.” Bir an durdum. Otuzuncu Söz, beni Birinci Söz’e gönderiyordu. Zerrelerin hareketinden başlayan tefekkür yolculuğu, “Bismillâh”ın kapısına varmıştı.
Birinci Söz’ü yeniden açtım. Bu defa zihnimde bir sual vardı: Otuzuncu Söz’de anlatılan zerrelerin hakikatiyle Birinci Söz’ün münasebeti neydi?
Cevabın izini sürerken “Bismillâh”ı yeniden düşünmeye başladım. Her bir zerre, lisan-ı hâliyle Allah’ın namıyla, hesabıyla, izniyle ve kuvvetiyle hareket ettiğini bildiriyordu. Vazifesinin neticesinde ise meydana gelmesine hizmet ettiği sanatlı eserle Rabbini hamd ve tesbih ediyordu.
Kudretin küçük bir kalem ucu… Bir mahlûkun nakşında vazife gören zerre… Kâinatın hamdini duyuran bir iğne başı…
Okudukça duruyor, durdukça düşünüyordum.
“Fesübhanallah!” dedim. “Ben nasıl bir hakikatle karşı karşıyayım!”
O gün Risale-i Nur’un Kur’ân’ın hakikatlerini anlamakta nasıl elmas bir anahtar olduğunu bir kere daha hissettim. Bir bahsin sonunda başka bir bahis açılıyor; yıllardır okuduğum bir cümle, yeni öğrendiğim bir hakikatle derinleşiyordu.
Dinlediğim bahis, bildiklerime yeni bilgiler eklerken, bildiğimi sandığım şeylere bakışımı da değiştiriyordu. O akşam gönlümden geçen duygunun adını şimdi daha rahat söyleyebiliyorum: Âdeta âşık oldum. Aşık oldum.... Evet yeniden aşık oldum.
Elli senenin ardından hâlâ böyle bir anlama sevinci yaşayabilmek… İnsan bunun şükrünü nasıl edebilir?
Beni bu eserlerle tanıştıran Rabbime hamdettim. Sonra düşündüm: Tanışmak da büyük bir nimet; fakat okuyabilmek, anlayabilmek ve anladığından lezzet alabilmek de ayrı ayrı şükür istiyor.
Hulûsi Ağabey’in Üstadına bağlılığını anlatan o ifadeyi ben de kendi hissiyatıma tercüman biliyorum: Böyle bir Üstada “belî” demekle hata etmedim; isabet ettim.
Bugün, altmış beş yaşımda, yaklaşık elli yıllık bir beraberliğin ardından söylüyorum: Risale-i Nur’a muhabbetim hâlâ ilk günkü gibi taze. Her yeni anlayışla biraz daha kuvvetleniyor; her mütalaada gönlüme biraz daha yerleşiyor.
“Aşkım; ilk günkü gibi.., kördüğüm gibi…”
Beni Risale-i Nur’la müşerref eden, ondan istifade etmeyi sevdiren Rabb-i Rahîm’ime hamdolsun. Bize muallim ve rehber olarak gönderdiği Habîb-i Ekrem’i Muhammed Mustafa’ya, âline ve ashabına salât ve selâm olsun. Rabbim, bizleri ve sizleri Peygamber Efendimizin —aleyhissalâtü vesselâm— sancağı altında; muazzez Üstadımızla, onun sadık talebeleriyle ve muhterem ağabeylerimizle beraber haşreylesin.
Âmin.