Haşmet Babaoğlu'nun yazısı:
Minicik bir örümcek... Bir aşağı bir yukarı ilerliyor. İnsan olsa tatlı bir telaş diyeceğim bir hal içinde...
Belki kaygan zeminden kurtulmaya çalışıyor, belki ağ örecek bir köşe arıyor kendine...
Ama benim durduğum yerden bakıldığında sekiz bacağı, minicik kafası, incecik beli ve öyle yan yan gidişiyle öyle sevimli ki, beni örümceklere asla dokunmamaya yemin ettiren ninemi sevgiyle anıyorum.
Sabah mahmuruyum oysa.
Nasıl yatmışsam boynum fena ağrıyor.
İçim tatsız.
Fakat bu küçük mü küçük örümcekle aramda derin bir akrabalık doğuyor sanki...
Bu his neşelendiriyor beni.
Kalkıp çalışma odasına koşuyorum.
Büyüteçimi almaya...
Kendime de gülüyorum bir yandan; bilmeyen " koca adam ilk kez örümcek gördü sanki " der çünkü.
Büyüteç elimde salondaki pencereye döndüğümde göremiyorum onu...
DVD, kitap, dergi yığını arasında kaybolmuş belli ki! Oradaki tozlarda beslenecek ne çok organizma bulur, kimbilir! Çıkmaz bir daha ortaya!
İşte o an fark ediyorum.
Ayılmışım; günle barışmışım...
Boynumun ağrısı geçmiş, kendimi bayağı dinç hissediyorum.
" Örümceğim benim " diyorum içimden; " sağol! "
Sabah