Aziz Üstel'in yazısı
Ahmet öldüğünü sanıyormuş ama canlıymış! Kuruntusu öylesine büyük bir soruna dönüşmüş ki, ailesi onu bir ruh doktoruna götürmüş. Doktor günlerce anlatmış da anlatmış dipdiri, taptaze olduğunu. Ama Ahmet “ben ölüyüm!” diyor başka bir şey demiyormuş. Sonunda doktor kitabını alıp gelmiş “Ölülerin kanları akmaz. Bak bu sayfayı oku!” demiş. Ahmet okumuş... Bir daha okumuş. Sonunda “Evet” demiş Ahmet, “Ölülerin kanı akmıyormuş.” Doktor bir toplu iğne çıkarıp Ahmet’in parmağına batırmış, bir damla kan gelmiş: “Gördün mü? Bunun anlamı ne sence?”
Ahmet, inanamayan gözlerle parmağına baktıktan sonra haykırmış: “Aman Allah’ım! Ölülerin de kanı akıyormuş!”
Kafasını bir şeye takmış olan insana istediğiniz kanıtı getirin, inandıramazsınız. Ahmet kanı görüyor ama öldüğüne öylesine inanmış ki, gerçeği bir yana itip kanıtın kendi inancını yansıttığını savunuyor! Böyleleriyle hiç tartışmamak en iyisi. Bırakın ne halleri varsa görsünler...
Star