İnsanda maddi ve manevi milyonlarca yazılım vardır ve her bir yazılım, kâinatla birebir uyumludur. Bu donanımda karşılığı olmayan hiçbir şey yoktur; çünkü insan, kâinatın hem çekirdeği, hem de meyvesidir. Bünyesinde sınırsız istidat ve kabiliyet barındıran insan, sürekli gelişmeye açık bir varlıktır; yani o, "insan-ı kâmil" olmaya aday bir yaratılış harikasıdır. Bu istidatların her biri inkişaf ettikçe varlık âlemindeki karşılığını bulur ve sisteme anında entegre olur. Bu yazılımlar, adeta birer şifre ve anahtar gibi kâinattaki gizli hazineleri birer birer açar.
Kâinat, tüm varlıklar ve insan bedeni; fıtri kanunlarla, yani "âdetullah" ile idare edilir. Buna "fıtri şeriat" da denir ve insan bu kanunlara göre yaşamak zorundadır. "Ben nefes alıp vermeyeceğim, ciğerlerimi kullanmayacağım" deme lüksümüz yoktur; çünkü her şey Yaradan’ın kurguladığı nizam üzere işler. Bunun aksini denemeye kalkan, anında faturasını ağır öder. Açıkçası insan, bu fıtri kanunların mahkûmudur. Ancak bu, bildiğimiz mahkûmiyetlerden değildir; kâinatta insan için donatılmış sayısız nimetin şükranla kullanılması halinde, alabildiğine özgürlük alanları açan geniş bir saadet sarayıdır. Aslında insan da bu fıtri şeriatın bir ayeti, hatta camiiyeti (kapsayıcılığı) itibariyle birçok ayetin birleşimi değil midir?
Yaradan, yolumuzu bulalım ve saadete erelim diye bizlere nurlu bir gözlük vermiştir: Bu da Kur’an-ı Kerim’dir.
Şeytan da boş durmaz; o da nurdan yoksun, her şeyi kapkara gösteren, insanı körleştiren; kibir, inkâr ve vesvese gibi menfi duygularla sıvanmış kara bir gözlük sunar. İmtihan ve hikmet gereği, tercih insanın kendisine bırakılmıştır. İman nuruyla parlayan gözlük fıtrata uygun yaşamaya ve feraset sahibi olmaya yararken; kara gözlük ise doğruyu eğri, karayı beyaz gösterir. Dünyaca en yüksek mevkilerde bulunan ve en saygın mekteplerde hocalık yapan nice insanların bu kara gözlük yüzünden tüm dünyaya rezil olduğuna şahit olmuşuzdur.
İnsan, tam da bu nedenle Yaradan’ın koyduğu şeriata muhtaç ve mecburdur. Kara gözlük ise bu mecburiyeti elinin tersiyle iter; insanı sahte bir illüzyonun ya da hayvani bir özgürlüğün mahkûmu yaparak hakikati ters yüz eder.
Fıtri şeriatın, yani kainat kitabının tercümanı olan Kur’an-ı Kerim, Allah’ın emir ve nehiylerinden oluşan bir hayat kılavuzudur. Tıpkı fabrikada üretilen bir ürünün yanında verilen kullanım kılavuzu gibi... Ürün kılavuza göre kullanılmazsa bozulur ve işlevini yitirir. İnsan da böyledir; Allah’ın hükümlerine göre hareket etmezse, "fabrika ayarları" bozulur. Böylece Allah’ın güvencesinden uzaklaşan insan boşluğa düşer; korku ve endişe girdabına kapılır. Geçmişin kederleri ve geleceğin kaygıları tüm psikolojisini altüst eder. Sahipsiz kalmanın verdiği o derin boşluğu ise ilaçlarla, psikologlarla ya da düşünme melekesini uyuşturan maddelerle doldurmaya çalışır.
Yapan bilir, bilen konuşur. Fakat bugünün dünyası; yapmayanların çok bildiği, bilenlerin ise sesinin kesilmeye çalışıldığı bir oyun ve oyalanma sahnesidir. Sonuç ise koskoca bir kaostur. Bu durumdan nemalanmak isteyen fesatçılar, münafıklar ve bozguncular her devirde olacaktır. Bu kirli oyunu, ancak insanı yaratan Allah’ın kelamı olan Kur’an-ı Kerim bozabilir.
Çünkü insanı yaratan Allah’tır; dolayısıyla maddi ve manevi hayat rehberi de O’na aittir. İnsanın hayatında nihai olarak Allah’ın kanunları geçerlidir. Bu kanunlara uyup uymamak ise imtihanın gereğidir. Uyanlar hem dünyada, hem ahirette güzel meyvelerini toplar; uymayanlar ise iki cihanın huzursuzluğuyla yaşar.
Neticede insanın, tüm yazılım ve donanımlarıyla kâinata entegre olmuş külli bir varlık ve "itibarlı bir misafir" olarak değer görmesi ya da her şeyi bir düşman gibi algılayıp acz ve çaresizlik içinde perişan bir hayat sürmesi kendi elindedir. Her şey sadece doğru gözlüğü seçmek, niyeti ve nazarı değiştirmekle başlar.