Pazar sabahı, önce evin küçük çocuğu, sonra büyüğü, sonra anne, en son da baba uyandı. Salona babanın girdiğini gören küçük çocuk, "Baba, bugün kahvaltıyı dışarda mı yapsak?" dedi.
Anne, "Dışarda vereceğimiz parayla kahvaltılık alsak 4-5 gün evde yeriz" dedi.
Evin büyük çocuğu, "O zaman şöyle yapalım. Babam fırından simit, poğaça falan alsın. Evde yiyelim. Zaten dışarda yiyeceğimiz tüm kahvaltılıklar evimizde var" dedi. Bu fikir, aile bireyleri tarafından kabul gördü.
Anne çay koymak için mutfağa yönelirken, baba üzerini değiştirip fırının yolunu tuttu.
Fırın yürüme mesafesinde olsa da, baba yürümek istemedi. Arabasına bindi. Kontağı çevirdiği an radyo da açıldı.
Bozkırın Tezenesi Neşet Ertaş söylüyordu yanık sesiyle: "Hep sen mi ağladın, hep sen mi yandın. Ben de gülemedim yalan dünyada."
Bu şarkı babayı birden çocukluğuna götürdü. Babasının en sevdiği türküydü bu. Gördes'te tütün tarlasında tütün kırarken, bağırarak söylerdi babası.
Baba, asansörle evine çıkarken, beyninde hala o türkü dönüyordu: "Sen beni gönlünce mutlu mu sandın. Ömrümü boş yere çalan dünyada."
Eve vardığında, sucuklu yumurta kokusu karşıladı babayı. Küçük çocuk koşarak sarıldı babaya.
Kahvaltıya geçildi, çaylar koyuldu. "Baba, abim yine sucukları topluyor bana kalmadı" diye söylendi. "Hiç de bile" dedi abisi. "Önümde olanları yedim ben."
Anne baba alışıktı bu kavgalara. "Kesin sesinizi de kahvaltınızı yapın" dedi baba.
Eline kumandayı aldı, televizyonu açtı. Televizyonun ışığı odayı doldurdu. "Açma şunu sofrada, televizyona bakmaktan yemek yemiyor çocuklar" dedi anne.
Baba dinlemedi. Önce bir magazin programı çıktı. Kanalı değiştirdi baba. Bir kanalda haber denk geldi: "Aralarında Dört bini çocuk olan on iki bin Filistinli mahkumun idamı onaylandı. Doksan gün içinde idamlar yapılacak."
Babanın keyfi kaçtı. Televizyonu kapattı.
"Çocukları neden öldürüyorlar baba?" dedi küçük çocuk. Baba sustu. Çayını yarım bırakıp balkona çıktı. Bir sigara yaktı. Sigarası bitmeden ikinciyi yaktı. Sonra üçüncüyü, sonra dördüncüyü…