1982 Kasım'da başlayan ve dört ay bile sürmeyen bir askerlik dönemimiz var. Kısa fakat hatıralarımız neredeyse bir kitapçık olur. İnsan askerî kışladan içeriye girince, sivil rütbe ve diğer kazanımlarını dışarıda bıraktığı gibi; sanki insanlığını da dışarıda bırakıyor. Neticede de çok farklı bir hüviyete bürünüyor. Bunun müspet ve menfi çok örneklerini müşahede ettik. En sıkı talimlerde bile kuşluk namazını bırakmayan arkadaşlarımız olduğu gibi, rezaletlere bulaşmasıyla tanıdığımız bir arkadaş da bize cuma namazını kıldırınca şaşırmış ve devamında müftü olduğunu öğrenmiştik. Böyle çok garip şeylerle karşılaşıyorduk.
Aynı bölükteki arkadaşlarla, uzun süren nöbetlerimizde de sohbet imkânlarımız da olurdu. İki saat süren bir gece nöbetinde, Zonguldaklı Adil isminde bir coğrafya öğretmeni arkadaşla sohbetimizi koyulaştırmıştık. Arkadaşınızın samimi olduğu, ateist hem de Yahudi bir arkadaşı da vardı. Biraz da onun yönlendirmesiyle inancını kaybetmiş; fakat arayışını da bırakmamıştı. İki saat nöbetimiz boyunca başta Tabiat Risalesi olmak üzere, sorduğu suallerin cevapları üzerinde elden geldiğince durabilmiştik. Adil, bu sohbetten sonra değişmiş; adeta yeni bir dünyanın kapısını aralamıştı.
Buna müşahit olan Yahudi arkadaşı rahatsız olmaya, neticede bu rahatsızlığını da bu fakire belli etmeye başlamıştı. Bir defasında, Adil ile olan irtibatımızı da sorguladıktan sonra, bana karşı "Sizin yakında pabucunuzu dama atacağız." diye de tehditvâri konuşmuştu.
"Pabucumuzu dama nasıl atacaksın?" diye sordum. Cevaben: "Bilim ilerledikçe bilimin izah edemediği boşluklar da dolacak; böylece Allah'ın yokluğu ortaya çıkacak, artık konuşacak mecaliniz de kalmayacak." demişti. İşin garibi, daha askere gitmeden, Trabzon'da bir finans kuruluşunda çalışan ve derslere de devam eden Şükrü kardeş de aynı mealde "Abi ben korkuyorum, ilim ilerledikçe Allah'ın yokluğu ortaya çıkarsa, ne yapacağız?" sualini bana sormuştu. Yani Yahudi arkadaşın bu çıkışına biraz aşinaydık. Ayrıca Yahudi'nin bu çıkışından anladık ki bu düşünce piyasaya sokulmuş ve küfrün bir teselli kaynağı olarak dolaşımda tutulmaya çalışılıyordu.
Daha garibi de var. Bu diyaloğumuzdan yıllar sonra, daha yakında, güya bilim adına ateizmi kendine dert ve dava edinmiş bir sitede, site yöneticisine tevcih edilen "Bizim bir arkadaş var, Said Nursi'den naklen bir iğne ustasız, bir harf kâtipsiz, bir köy muhtarsız olmaz. O zaman, kâinatın da bir ustası ve hâkimi olmalı, diyor, cevap veremedim, ne diyeyim?" sualine karşı, site yöneticisi: "Bilim ilerledikçe her şeyi halledecek." dersin cümlesi ile cevap veriyordu.
Heyhat ki bilim, bunca ilerlemesine rağmen, onların delili olmadığı gibi, olamaz da elbette. Çünkü bilim, mütemadiyen sanattan, hâliyle sanatkârdan bahsediyordu. Sanat anlaşıldıkça ve çözüldükçe, elbette onun sanatkârını ve ustasını daha iyi anlar, O'nu tebriklerle yaşasınlarla tanır ve severiz. Bu, bir kanundur ve aksi mümkün değildir. "Sanatlı bir eser, sanatkârını icab eder." cümlesinden daha kavi, daha umumî bir kanun olur mu?
Bunları yazmama, eskiden aldığım ama yakında okuduğum Mustafa Akyol'un Etkileşim Yayınları'ndan çıkan "Modern Ezberlerin Sonu" kitabı vesile oldu. Mustafa Akyol kitabında diyor ki "Son yüz yıldır canlılık hakkındaki bilgimiz arttıkça, onun daha önceden hayal bile edilemeyecek kadar kompleks olduğunu ve bu kompleksliğin doğal süreçler ve rastlantılar ile üretilmiş olamayacağını görüyoruz. Zaten "Akıllı Tasarım Teorisi" de bunu gösteriyor ve bu nedenle bilim dünyasında giderek güçleniyor. Teorinin önde gelen kuramcılarından Michael Behe ısrarla 'Bu teori bilmediklerimize değil, bildiklerimize; hücrenin içinde son otuz yıldır keşfettiklerimize dayanıyor.' diyor. Dolayısıyla bilim, canlılığı inceledikçe 'boşluklar' küçülmemekte, aksine büyümektedir.
Özetle bir yaratıcının varlığını kabul etmenin bir "God of the Gaps" (boşluklar tanrısı) argümanı olduğu şeklindeki klasik ateist görüş, bilimsel yönden dayanaksızdır. Bu görüşe inanılabilir tabii ama dayanağı bilim değil, bilimden bağımsız bir dogma olarak ateizmdir."
Demek, dogma olan iman ve hakikatlerine olan iz'an değilmiş. Dogma, bunca ilerleme, ilmi gelişme ve hassasiyet-i ilmiyeye rağmen, hâlâ bütün delillere kör bir inatla sağır kalmaktır. Hayatsız, hâliyle şuursuz ve ilimsiz olan sebeplerin sadece birer bahane ve perde olduklarını asgari bir akıl görüp anlayamaz mı? Daha önemlisi, bilimin yaptığının "Gayet derin ve bilinmez ve çok ehemmiyetli ve bin cihette de hikmetli olan bir hakikate, fennî bir nam takmaktan" ibaret olduğunu bundan ileri de gidemediğini görmemeye ne ad vereceğiz?
Evet dostlar, iflas etmiş bir fikir ve düşünce, bizi Allah'tan başka bir yere götürmeyen bilimi, kendine alet etmeye çalışıyor sadece. Ama artık bilim dünyası da uyandı. İtiraflar ve Hakk'a teslimiyetler hızlandı. Bu durumdan hoşlanmayan bazı bilim adamları ise, o civarda yine binlerce yıldır duran bir başka şeye; duymayan, görmeyen, bilmeyen ama yine de ilâh kabul edilen maddelere, yani putlara dayanmaya devam ediyorlar.
Selam ve dua ile.