(Bediüzzaman Said Nursi Hazretlerinin EMİRDAĞ LAHİKASI-2 eserinden bölümler.)
Bismillahirrahmanirrahim
بِاسْمِهِ سُبْحَانَهُ
Ankara’ya bu defa geldiğimin mühim bir sebebi, İslâmiyete ciddi taraftar Dâhiliye Vekili Namık Gedik’i görmek ve İslâmiyetin kahramanı olan Adnan Bey’e ve Tevfik İleri gibi mühim zâtlara bir hakikati söylemektir ki:
Hem Demokrata Ezân‑ı Muhammedî gibi çok kuvvet vermek ve Risale‑i Nur’un neşrine müsâadesi gibi çok taraftar olmak ve Âlem‑i İslâmı, hattâ bir kısım Hıristiyan Devletlerini de memnun etmek için, Ayasofya’yı müzahrefâttan temizleyip ibâdet mahalli yapmaktır. Bu ise; bu mesele için otuz sene siyaseti terk ettiğim hâlde, bu nokta hatırı için Namık Gedik’i görmek istedim ve geldim. Adnan Bey, Namık Gedik ve Tevfik İleri gibi zâtların hatırı için başka yere gitmedim.
Hem Risale‑i Nur; Kur'ânın kanun‑u esâsiyesiyle bütün Anadolu ve Vilâyât‑ı Şarkıyede âsâyişi temin eden Risale‑i Nur’un beş yüz bin nüshası komünistliği susturduğu gibi, âsâyişi temin ettiğine bir delili budur ki:
On küsûr sene evvel Afyon Müddeiumumîsi: “Altı yüz bin fedâkâr talebesi var. Beş yüz bin nüsha Risale‑i Nur’dan neşretmiş, belki âsâyişe zarar gelir.” dedi.
Hem dedim: “Ey müddeiumumî! Eğer bin müddeiumumî, bin emniyet müdürü kadar âsâyişin teminine Risale‑i Nur hizmet etmemiş ise, Allah beni kahretsin. Siz de bana ne ceza verirseniz verin.” dedim. O bu sözüme karşı hiçbir çare bulamadı.
Yalnız bir‑iki sene sonra Nurun bir küçük talebesi Risale‑i Nur’a zarar gelecek zannıyla kendini intihar edecekti‥ ki, tab'ettiği bir küçük risaleye zarar gelmesin. Sonra Üstadı onu menetti ve küçücük bir hâdise oldu ve ikisi de barıştırıldı.
Hâlbuki bir Üstad’ın on tane fedâkâr talebesi bulunsa – hattâ biri selâm etmiş tokat vurulmuş, biri elini öpmüş tahkîr edilmiş – hiçbir fedâkârı, âsâyişe ilişmemek için sükût etmişler. Said’den işitmişler ki: “Benim yüz rûhum olsa âsâyişe fedâ ediyorum.” Onun için
وَلَا تَزِرُ وَازِرَةٌ وِزْرَ اُخْرٰى (Hem hiçbir günahkâr, başkasının yükünü (günâhını) yüklenmez. İsrâ Sûresi, 17:15)
kanun‑u esâsiyesiyle; beş cânî yüzünden doksan masûma zarar gelmemek, bir cânî yüzünden on masûm çoluk‑çocuk, peder ve vâlidelerine zulmetmemek için, Risale‑i Nur îmân hizmetiyle beraber âsâyişi tamamıyla temin edip herkesin kalbinde fenâlığa karşı bir yasakçı bırakıyor. Ben de bin rûhum olsa, Kur'ânın bu kanun‑u esâsiyesine fedâ ettiğimi Tarihçe‑i Hayat ispat ediyor ve meydândadır. Ve mahkemeler de kabûl etmişler.
Hattâ tezâhüre bir riyâkârlık, bir hodfürûşluk, bir enâniyet mânâsını verip halklarla görüşmeyi de terk ettiği‥ ve Rahmet‑i İlâhî’nin ihsânı ile sesi de kesilmiş ki, dostlarla görüşmeye mecbur olmasın ve hatırları da kırılmasın.
Said Nursî