Aziz, Sıddık kardeşlerimiz

Hz. Üstadımızın Kastamonu Lahikası’nda buyurduğu gibi;

“Var olunuz, bahtiyar olunuz. Sizin pek ciddî sa’y ü gayretiniz hem burada hem başka yerlerde şevk ve gayreti uyandırıyor. Cenâb-ı Hakk’a hadsiz şükür olsun ki, gittikçe Risale-i Nur’un fütuhatı ziyadeleşiyor. Ehl-i iman yaralarını hissedip ilâçlarını ondan buluyorlar…”

Bu vesileyle, Cenab-ı Hakk’a hadsiz şükürler olsun ki, dünyanın içinden geçtiği maddî ve manevî krizlere Kur’ânî çözümler ortaya koymak maksadıyla, 4-6 Ekim 2026 tarihlerinde İstanbul’da 13. Uluslararası Bediüzzaman Sempozyumu’nu gerçekleştirdik. Farklı ülkelerin ilim ve akademi çevrelerinden yüzlerce katılımcının iştirakiyle düzenlenen bu buluşmada, çağımızın meseleleri Kur’ân ve Sünnet’in rehberliğinde, Risale-i Nur’un ortaya koyduğu esaslar ışığında müzakere edildi.

13. Uluslararası Bediüzzaman Sempozyumu, tarihî bir geleneği devam ettiren ve küresel bir etkisi olan ulusal ve uluslararası akademisyenlerin katılımı ile insanlığın karşılaştığı sorunlara çözümler üretmede önemli bir platform haline gelmiştir. Bu çerçevede beş kıtada 60 ülkeden 448 kurumdan gönderilen 668 bildiri özeti arasından bilim kurulunun değerlendirmesiyle seçilen 262 tebliğ Türkçe, Arapça, İngilizce ve Rusça oturumlarda sunulmuştur.

Nur talebelerinin destek ve dualarıyla sürdürdüğümüz bu ilmî gelenek içinde, Üstadımız Bediüzzaman Said Nursî Hazretlerini ve iman hizmetine ömürlerini vakfeden ağabeylerimizi de minnet ve şükranla yâd ettik. Üstadımızın “Bu zamanda Nurlarla hizmet-i imaniye, her tarafta ilanatla ve muhtaç olanların nazarı dikkatlerini celb etmekle olur” beyanını rehber edinerek, Risale-i Nur hizmetini ve davasını ulusal ve uluslararası kamuoyuna tanıtmayı da hedefledik. Bu vesileyle hizmet-i imaniyenin muhtelif memleketlerdeki tesirlerine dair şevk verici sunumlar dinledik.

İslâm âleminin muhtelif beldelerinden gelen âlimler ve dünyanın farklı üniversitelerinde çalışan ilim ehli, Risale-i Nur’un kendi hayatlarında ve memleketlerinde yaptığı tesiri anlattılar. Suriye’den, Irak’tan, Avrupa’dan ve Amerika’dan gelen bu haberlerde, aynı Kur’ânî hakikatlerin başka başka gönüllerde nasıl karşılık bulduğunu gördük. Sizlerle paylaşacağımız bu hatıraların, elimizdeki hazinenin kıymetini yeniden tefekküre ve hizmette şevkimizin ziyadeleşmesine vesile olmasını ümit ediyoruz.

SURİYE BELDELERİNDEN GELEN BİR HABER

Suriye Evkaf Bakanı Dr. Muhammed Ebu’l-Hayr Şükri, açılış konuşmasında Üstad Bediüzzaman Hazretlerinin Emevi Camii’ndeki hutbesini yâd etti. Bir asrı aşan zamanın ardından, o hutbenin söylendiği topraklardan İstanbul’a gelen bir âlim, Üstada rahmet okudu ve şu haberi verdi: “Risale-i Nur yeniden Şam’da, Halep’te ve Suriye’nin diğer bütün şehirlerinde okunuyor.” Hutbe-i Şamiye’nin hatırasıyla birleşen bu haber, bizler için medâr-ı şükür oldu.

İNANÇSIZLIK KRİZİNE KARŞI İMAN HAKİKATLERİ

Ebu’l-Hayr Şükri, sempozyumun birinci günü “Bir Müslüman Düşünür Olarak Said Nursi” başlıklı akademik oturuma da iştirak etti. Çeşitli âlimlerin eserlerini okurken Bediüzzaman’ın İslâm’ı bütünlüğü içinde anlatan perspektifinin dikkat çektiğini belirtti. Ardından kanaatini şu sözle ifade etti: “Dünyanın her yanına yayılan materyalizme karşı, inanıyorum ki Üstad Said Nursi’nin Kur’an eczanesinden başka deva yoktur.” Bu beyanı dinlerken, asrımızın inançsızlık krizine karşı elimizdeki eserlerle ne büyük bir hizmetin içinde olduğumuzu idrak ettik.

FEN İLİMLERİNDEN MÂRİFETULLAHA

Nur hizmetinin emektarlarından Fevzi Allahverdi ağabeyimiz de açılış konuşmasında, insanlığın öteden beri merak ettiği “Nereden geliyorsun? Nereye gideceksin? Burada vazifen nedir?” suallerini hatırlattı. Bediüzzaman’ın bu asırda imana yönelen şüphelere aklî ve fennî delillerle cevap verdiğini anlattı. “Bütün teknikleri, ilimleri, iman malzemesi olarak kullanıyor.” diyerek fen ilimlerinin Risale-i Nur’da mârifetullaha nasıl hizmet ettirildiğine dikkat çekti.

YARIM ASIR ÖNCE NEŞREDİLEN BİR KİTABIN HATIRASI

Dünya Müslüman Âlimler Birliği Başkanı Prof. Dr. Ali Karadaği’nin konuşması ise Risale-i Nur davasının yarım asır öncesine uzanıyordu. Karadaği sempozyumun açılış konuşmasında “Yaklaşık yarım asır önce Bediüzzaman’ın bir kitabını basmak ve hayatını yazmak şerefine eriştim.” dedi. Eseri Mısır’da neşrettiğini, araştırmacılar ve düşünürler arasında son derece tesir uyandırdığını anlattı. Ardından Bediüzzaman’ın Hutbe-i Şamiye’deki İslam ittifakını tesis etmeye yönelik önerilerine telmihte bulunarak İslamî Birleşmiş Milletler teklifinde bulundu.

İSLÂM BİRLİĞİ ÜMİDİNİ KUVVETLENDİREN BULUŞMA

Erbil Medreseler Derneği Başkanı Dr. Yunus Hoca’nın sempozyum sonrasındaki değerlendirmesi dikkat çekiciydi. Sempozyumdan önce ittihad-ı İslâm’ın gerçekleşmesini uzak bir ihtimal olarak gördüğünü anlattı. Bu buluşmanın ardından ümidinin nasıl kuvvetlendiğini “Müslümanların birliğinin çok yakında gerçekleşeceğine artık kanaat getirdim.” sözleriyle ifade etti.

ÇAĞIN YARALARINA İMAN HAKİKATLERİNDEN DEVALAR

İngiliz gazeteci ve aktivist Lauren Booth, çağın krizlerine çare olacak devaların, Kur’an eczanesinden alınan, Hutbe-i Şamiye başta olmak üzere bütün Nur risalelerinde mevcut olduğuna dikkat çekti. Mevcut medeniyetin can çekiştiğini belirterek Bediüzzaman’ın mesajına bugün daha acil ve zaruri ihtiyaç duyulduğunu vurguladı. Bu sözler bize, muhterem ağabeyimiz Zübeyir Gündüzalp’in Ankara Üniversitesinde irad ettiği konferanstaki şu ifadelerini hatırlattı: “Risale-i Nur, o tahribatı Kur’an’ın elmas hakikatleriyle ve Kur’an-ı Kerîm’deki en kısa ve en müstakim bir tarîkle tamir ve o yaraları, Kur’an-ı Hakîm’in eczahane-i kübrasındaki edviyelerle tedavi ediyor ve edecektir.”

OKUMAYA VE ANLAMAYA BİR DAVET

“Yeni Dünya Düzeninde Medeniyet Tasavvuru” başlıklı özel oturumda söz alan Dr. İhsan Şenocak, Üstadımızın, devrin fen ve felsefeden gelen iman yaralarına karşı verdiği mücadeleyi ve eserlerinin farklı yaşlardaki insanlara hitap eden yönünü anlattı. “Bu milletin imansızlığa sürüklenen evlatlarını kurtarmak için kendini feda etti.” diyerek Bediüzzaman’ın çektiği meşakkatleri bu hizmetin içinde değerlendirdi. İhlâs ve Uhuvvet risalelerinden de bahseden Şenocak, “Ümmet, Bediüzzaman Hazretleri’ninin Nur risalelerini bugün daha çok okumaya ve anlamaya muhtaç.” sözleriyle bir davette bulundu.

İLİM VE MESLEĞE ÂHİRET NAZARIYLA BAKMAK

Stanford Üniversitesi Tıp Fakültesinde psikiyatri profesörü olan Dr. Rania Awaad, “Vahiy Merkezli Toplum ve Aile” forumunda, başarıya hangi nazarla baktığımızı düşünmeye çağırdı. Müslümanların ruh sağlığı ve İslâm psikolojisi üzerine çalışan bu ilim insanı, ailelerin tek başına bırakılmaması gerektiğini anlattı. Çocuğun yetişmesinde anne ve babanın yanında, aynı değerleri paylaşan ailelerin ve manevî rehberliğin de mesuliyet taşıdığını söyledi. Sonra, dünyanın önde gelen üniversitelerinden birinde çalışan bir hekim olarak kendi nefsine yönelttiği suali bizlerle paylaştı: “Sonunda bana ebedi bir hayatı kazandırmıyorsa o diplomanın, o çalışmanın ne faydası var?”

MUHABBETİ GAYRETE VE HİZMETE ÇEVİRMEK

ABD’de İslâm ve ateizm üzerine çalışmalarıyla tanınan, Sapience Institute’un kurucusu Hamza Andreas Tzortzis de “Modern Çağın Sosyal Meseleleri” forumunda iman hakikatlerine muhtaç olan insanlara ulaşmak üzerinde durdu. 2002’de Müslüman olan Tzortzis, babasının Atinalı, annesinin Kıbrıslı olduğunu anlattı. Kendi hayatında imanla açılan yolu hatırlatan misafirimiz, Bediüzzaman’ın Kur’ânî delillerle materyalizme karşı verdiği mücadeleyi yâd etti. Onun yolunu takip etmek için bilhassa gençlerin suallerine ulaşmak, insanlarla merhamet ve hikmetle konuşmak gerektiğini söyledi.

Hitabını şu açık davetle tamamladı: “Madem Bediüzzaman’ın risalelerini okuyorsunuz; öyle ise oturup yalnız kendi aranızda konuşmakla iktifa etmeyin; derhal harekete geçin ve muhtaçlara bu hakikatleri ulaştırın!”

BİR RUS ÖĞRETMENİN SINIFINDA YEŞEREN ÜMİT

Bir ilim ehlinin bu beyanları yanında, bir Rus öğretmenin naklettiği hatıra da Risale-i Nur hakikatlerinin bir insanın hayatına nasıl dokunabildiğini gösteriyordu. Sempozyumun ikinci günü akşamı bütün davetlilerin toplandığı büyük salonda konuşan Vladimir Semyonoviç Yojikov, kırk yıldır eğitim hizmetinde bulunduğunu söyleyerek bu süreçte Risale-i Nurlarla nail olduğu bir inayeti nakletti.

Öğrencilerine boş kâğıtlar dağıtıyor, “Hayattan ne bekliyorsunuz?” diye soruyordu. Bir gün on altı yaşındaki bir öğrencisinin cevabı karşısında derinden sarsılmıştı. Genç, annesinin kendisine bir yabancı gibi davrandığını anlatıyor, “Bu dünyada tamamen yalnızım.” diyordu. Öğrencisi insanlardan uzaklaşmış, teselliyi alkolde aramaya başlamıştı. Yojikov, o kâğıdı okuduğunda kalbinin parçalandığını ifade etti ve aradığı inayetin, bir Nur talebesinin eliyle kendisine ulaştırılan, Kur’ân’ın bu asrın fehmine bir dersi olan Risale-i Nur’la geldiğini söyledi. Nur dersleri devam ettikçe öğrencilerinin gözlerinde bir parıltı, hâllerinde ümit gördüğünü anlatıyordu. Gençlerin iç dünyasındaki bu değişme, ona dersleri sürdürme kararlılığı vermişti. Sonra, kendisine bidayette risaleleri ulaştıran nur talebesine gidip şunları söylediğini nakletti: “Bunun siz olduğunuzu mu düşünüyorsunuz? Hayır. Gelen, Bediüzzaman Said Nursî idi.” Eserleriyle o sınıfa ulaşan Üstadın hizmetini böyle ifade ediyordu. Bir Nur talebesinin devam ettiği ders, kendisini hiç görmemiş bir öğretmenin ve gençlerin dünyasında karşılığını bulmuştu.

Demek başka memleketlerde okunan derslerin ve açılan dershanelerin semeresi işte buydu. Ders için gidilen yollar, beraber açılan kitaplar, sabırla sürdürülen sohbetler istikbalde nice insanların kurtuluşuna vesile oluyor ve minnettarlıkla yâd ediliyordu.

VARLIĞA BAKIŞLA DEĞİŞEN BİR HAYAT

Dr. Yamina Bouguenaya’nın anlattıkları ise Risale-i Nur’la bir ilim insanının hayatında açılan pencereye bakıyordu. İngiltere’de fizik doktorası yapmış, Türkiye’de yaşamış, daha sonra Amerika’da Kur’ân ve İslâmî ilimler üzerine çalışmalarını sürdürmüştü. Çeşitli üniversitelerde Arapça ve İslâmî ilimler dersleri vermişti. Receiving Nur adlı kuruluşun başında, Kur’ân’ın hikmetini insanlarla paylaşmaya çalışıyordu. İngilizce sunduğu tebliğde, mânâ-yı harfîyi anlatırken kendi hayatına döndü: “Benim hayatım, Bediüzzaman’ın eserleriyle ilk tanıştığımda değişti.” dedi ve bu değişimi, insanın hayatını ve kabiliyetlerini kendi mülkü saymak yerine mânâ-yı harfîyle Yaratıcının emaneti olarak görmesiyle açıkladı.

BEN HİZMETKÂRIM…

Irak’tan gelen araştırmacı İbrahim Ahmed Ömer’in hatırası, hizmetin bu terbiye cihetine gündelik hayattan bir misal getirdi. 2011’de Arapça Akademisyenler programına katıldıktan sonra Risale-i Nur okumaya başladığını, 2019’dan itibaren “Nur’la Hayatım” adıyla yazdıklarının dört cilde ulaştığını söyledi. Okuduğu hakikatleri Arapça ve Kürtçe sesli mesajlarla kardeşlerine ulaştırmaya da gayret ediyordu. Ardından İstanbul’daki bir Nur dershanesinde tanıdığı bir gençten bahsetti. Onu önce mutfakta çalışırken görmüştü. Daha sonra kalabalık bir toplantıda aynı gencin Risale-i Nur okuduğuna şahit olmuştu.

Gence “Mutfak müdürüydün, şimdi oturum başkanısın!” diye takılmıştı. Aldığı cevap kısaydı: “Ben hizmetkârım, yalnız bir hizmetkârım.” İbrahim Ahmed Ömer’in bu hatırası, beraber yaşamanın ve sohbetin insan terbiyesindeki tesirinin canlı bir misaliydi. Bu gencin adını söylemedi. Fakat yaptığı hizmet ve verdiği cevap, uzak bir memleketten gelen misafirimizin hafızasında kalmıştı. Mutfakta çalışmakla kürsüde ders okumayı aynı hizmet potasında birleştirerek ihlas ve uhuvvetin canlı bir misali olmuştu.

BİR İNSANIN DERDİNİ DİNLEMEK…

İngilizce yürütülen atölye çalışmasında da bir muhatabı dinlemenin ve ona manevî destek olmanın mesuliyeti konuşuldu. İngiltere’deki Uluslararası Müslüman Teolojisi Vakfından Dr. Mahshid Turner, Risale-i Nur’a dayanan altı adımlı bir yaklaşımı anlattı. İnsanları dinlerken kendi nefsini de muhasebe etmek, yaşanan hadisede İlahî isimlerin mânâlarını gözetmek ve muhatabın hakikati fark etmesine yardımcı olmak üzerinde durdu.

ÜSTADIMIZIN DAVASINA VE MESLEĞINE SADAKAT

Prof. Dr. Şener Dilek ağabeyimiz Üstadın bu asırda Kuran davasını nasıl ilâ ettiğine örnekler verdi. Bir ağabeyimiz Amerika’da yaşayan Müslüman bir doktora “Türkiye’de Bediüzzaman Said Nursî diye bir zat var. Onu tanıyor musunuz?” diye sormuştu. Doktor ayağa kalkarak şu cevabı vermişti: “Ben Said Nursî’yi tanımayacak kadar lâkayt bir Müslüman değilim.” Necip Fazıl’ın bir sohbette söylediğini naklettiği şu sözleri de hatırlattı: “Herkesin lisanını susturduğu, kalemini kırdığı zamanda yazan tek bir kalem, konuşan tek bir lisan vardı. Bu, Bediüzzaman Said Nursî’ydi.” Cemil Meriç’in Bediüzzaman hakkındaki değerlendirmelerine de yer verdi. Tanzimat’tan beri İslâm tefekkürünün büyük isimlerinin çıkmadığına dair sözü kendisine sorulduğunda Meriç şöyle cevap vermişti: “Çıkmamıştır. Said Nursî var. Hürmete lâyık başka bir adam tanımıyorum… Ben, ‘Müslüman mütefekkir’ deyince, celâdetiyle, cihadetiyle onu tanıdım, başka tanımadım.”

Ağabeyimiz, Üstad’ın davasının yanında, meslek ve meşrebinin de bilinmesi gerektiğini söyledi. Onun muhabbet mesleğini ve müsbet hareket düsturunu anlattı. Ardından şahs-ı manevînin önemine dikkat çekerek şu tespite yer verdi: “Risale-i Nur şahıs eksenli bir hizmet değildir. Risale-i Nur okuma eksenli bir hizmettir. Bugün Anadolu'da ve dünyanın birçok yerinde gece gündüz 24 saat Risale-i Nur'un ders halkası, marifet sofrası devam etmektedir.”

BARLA KÖYÜNDEN DÜNYAYA ULAŞAN NURLAR

Sabri Okur ağabeyimiz ise, “Hepimiz hizmetçiyiz ve hepimiz talebeyiz.” diyerek Risale-i Nur talebeliğini hatırlattı. Sonra sözü Barla’ya götürdü. Naklettiği hatıraya göre, ilk risaleler yazılırken Şamlı Hâfız Tevfik ağabeyin kalbinden, bu eserleri kimin okuyacağı suali geçmişti. Kuş uçmaz kervan geçmez bir köyde Üstad söylüyor, talebesi yazıyordu. Üstadımızın cevabı şuydu: “Ben bu eserleri kâinata okutacağım.”

Barla’da sorulan o suali, bir Rus öğretmenin minnettarlığını da dinlediğimiz toplantıda hatırlıyorduk. Aradan geçen senelerin ve hudutların ötesinde, dünyanın dört bir yanından gelen araştırmacılar ve âlimler bu hizmetin inkişafına şahitlik ediyordu. Şam’dan gelen bir âlimin, Amerika’daki bir hekimin ve İngiltere’de yetişmiş bir araştırmacının beyanları aynı iman hakikatlerinde buluşmuştu. Her biri kendi hayatından ve memleketinden bir haber getiriyordu.

Aziz kardeşlerimiz, bu müjdeli haberler şükrümüzü artırıyor, elimizdeki eserleri okuma ve okutma şevkimizi kuvvetlendiriyor. Üstadımızın buyurduğu gibi: “Her şakirdin vazifesi, yalnız kendi imanını kurtarmak değil belki başkasının imanlarını da muhafaza etmeye mükelleftir. O da hizmete ciddi devam ile olur.” diyerek sözümüzü hitama erdirelim.

Cenab-ı Hak bizleri hizmet-i Kur’âniye ve imaniyede ihlâsla istihdam eylesin; şevkimizi ve sadakatimizi daim kılsın. Âmin. Umum kardeşlerimize birer birer selâm ediyoruz.

Kardeşleriniz