Prof. Dr. Nevzat Tarhan'ın yazısı:

Hayvanlar incelendiğinde memeliler, özellikle primatlar savunucu saldırganlık içindedirler. Kendilerini tehdit altında hissettikleri ve engellendikleri zaman saldırganlaşırlar. Ama hiç bir zaman katil ve işkenceci olmazlar. Şempanzelerin ruh doktorları olsaydı, bu doktorlar saldırganlığı kitap yazmayı gerektirecek bir sorun olarak görmezlerdi. Fakat insan bir katildir. Kendi türünün üyelerini öldüren, onlara işkence eden, bunu yapmaktan haz duyan tek primat insandır.

Hayvan, hayati çıkarları tehdit edildiği zaman kaçış tepkisini harekete geçirir. Temel amaç tehlikeyi gidermektir. Kaçma imkânı yoksa saldırganlaşır. Köşeye sıkışan kedi yahut yavrusunu kaybetmek üzere olan tavuk, köpeğe saldırır. Bu saldırganlıkta yıkım arzusu veya açlığı yoktur. İnsan da hayati çıkarları tehlike altında olduğu zaman kalıtımsal olarak kaçışa göre programlandırılmıştır. Ancak tehlike tanımı ve tehdit altında hissetmenin sınırları insanda çok farklıdır. Mülkiyet duygusu, iktidarını, sahip olduklarını, özgürlüğünü kaybetme korkusu insanın kendini tehdit altında hissetmesini sonuç verebilir.

Hayvan açık-seçik var olan tehlikeyi tehdit olarak algılar. Siyasetçilerde ve generallerde olduğu gibi "gelecekteki tehditleri önceden görme yeteneği" insanda saldırganlığı tetikler. İnsan, gelecekteki tehlikeyi önceden görme yeteneğini zaman zaman yanlış kullanır. Gerçekte var olmayan tehlikeleri beyin yıkama ve propaganda teknikleri ile topluma kabul ettirmek mümkündür. İnandırılan, kendilerini tehdit altında hisseden insanlar kolayca savaştırılır.

Canlılarda, beyin yıkama aracılığıyla saldırganlığın uyandırıldığı tek varlık insandır. Bunu Hitler yapmıştır. Kendini tehdit altında hisseden insan korkuya kapılır. Korku da ağrı gibi son derece rahatsızlık verici bir duygudur. Bu duyguyu gidermek için insan uyuşturucu alabilir, kendini uykuya verebilir veya saldırganlaşabilir.

Savunucu saldırganlığın en önemli kaynaklarından birisi Narsisizm eğilimidir. Canlılar içinde insanı böyle yıkıcı, saldırgan yapan ilginç bir duygudur. Hitlerin, Cengiz'in ve büyük savaşçıların acımasız Narsisistler olduğu unutulmamalıdır. Narsisist birey için onunla ilgili şeyler önem taşır, dünyanın geri kalanları önemsiz, ağırlıksız ve renksizdir.

Yeni Şafak