Enstitü Sosyal'in Üsküdar'daki merkezinde düzenlenen panelde, demografik eşiğin hangi göstergeler üzerinden okunduğu, demografinin önemi, doğurganlık çalışmalarının odağının ne olması gerektiği konuları ele alındı.

Enstitü Sosyal Toplum Araştırmaları biriminden Rumeysa Hafızoğlu, panelde Türkiye'nin bir anda eşik noktasına gelmediğini, konunun nedenleri ve faktörlerini aile ve kurumlar bazında ele alacaklarını söyledi.

Hafızoğlu, yaptıkları aile çalışmalarında algı, deneyim, beklentiler ve eğilimlerin belirleyici olduğunu gördüklerinin altını çizerek, şöyle konuştu:

"Türkiye olarak bu noktaya bir anda gelmedik. Geldiğimiz bu noktanın da tek bir nedeni de yok. Tarihsel süreçlere baktığımızda ilk olarak 1965 antinatalist politikalar gündeme geliyor. Bunda ne kastediyoruz? Aslında nüfusun kontrol altına alınması gerektiği ve çok çocuklu aile olmanın nüfusa, topluma, devlete ve ülkeye bir yük olduğu, bir problem olduğuna yönelik yaklaşımları araştırıyoruz. Araştırdığımızda da 1960'lardan 2000'lere varana kadar bu politikanın çok güçlü bir şekilde seyrini ve söylemleri görüyoruz."

Hafızoğlu, demografik yapı konusunda medyanın etkisine değinerek, şunları kaydetti:

"Dizi içeriklerine ya da aktörlerin diyaloglarına baktığımızda bekar ve az çocuk sahibi olabilmek, daha çok övülen, çok daha önemli getirileri olarak görülen örnekler. Hem sosyal medya kanallarında hem de geleneksel medya kanallarında aile denilince akla iyi bir şey gelmiyor. Baba deyince aldatan bir figür, anne deyince çeşitli stratejiler yapan bir figür akla geliyor ya da tam tersi çocuğun çok merkezde olduğu, aile merkezli olmayan içeriklerin gündeme getirildiğini görüyoruz. Burada aile olumlu söylemlerle ilişkilendirilmiyor. Öyle olunca da yapısal koşullardan olan beklentiler zorken, medyadaki söylemler olumsuzken, 'İnsanlar niye çocuk sahibi olsun?' sorusu tabii ki de çok haklı bir soru haline geliyor."

aa