(Bediüzzaman Said Nursi Hazretlerinin EMİRDAĞ LAHİKASI-2 eserinden bölümler.)

Bismillahirrahmanirrahim

بِاسْمِهِ سُبْحَانَهُ

Azîz Kardeşlerim!

Bu defa motorlu kayık içinde Eğirdir’den Barla’ya giderken denizin dehşetli, emsâlsiz fırtınası Leyle‑i Kadir’deki dehşetli hastalık gibi zahmet noktasını kaldırıp büyük bir rahmete vesile olduğunu sizlere müjde veriyorum. Altı arkadaş ile beraber şehit olmak, yedi ihtimalden altı ihtimal ile deniz bize geniş bir kabir olmak için zemin hazırlandı.

Fakat o hâl altında, mükerrer tecrübelerle yağmurun Risale‑i Nurla alâkadarlığı ve şimdi çok zamandır yağmura şiddetli ihtiyaç olduğu bu zamanda Risale‑i Nurun gizli düşmanlarının tehlikesinden ve geniş plânından kurtulmasına bir işâret olarak o dehşetli hâletimiz bir sadaka‑i makbûle hükmüne geçtiği remziyle o rahmet‑i İlâhî’den gelen emr‑i Rahmânîyi imtisalindeki iştiyak ile yağmurun bir annesi olan bu deniz, o rahmete dair emr‑i İlâhî’yi gayet heyecanla ve iştiyak ile, acelelik ile getirmek için, bir şefkat tokadı nev'inden Nur Talebeleri olan bizim başımızı tokat ile, yüzümüzü ve gözümüzü yağmurla okşadı.

Biz bu hâleti zâhiren hiddet, mânen şefkatkârâne okşamak nev'inde gördük. Ben daha fırtına ve yağmur başlamadan evvel hiss-i kable'l-vukû ile hazine‑i rahmete bir anahtar olacak dehşetli ve heyecanlı bir musîbet hissettiğimden mütemâdiyen Cevşeni ve Şah‑ı Nakşibend’in virdini okuyordum.

Denizin o dehşeti içinde kemâl‑i şevk ile o mübârek denizi kabir olarak kabul ediyordum. Böyle kazâ ile vefât eden şehit hükmünde olduğu gibi, şehit de velî hükmünde olmasından altı arkadaşıma acımadım. Yalnız içinde bulunan çocuğa bir parça acıdım.

O kayığın makinesi bozulduğu ve yelkeni de, rüzgâr onun aksiyle geldiği için, fayda vermediğini ve denizin mevcleri de pek büyük‥ evvelâ kayığa ve zâhiren bize hücum etmesiyle beraber kayığın içine girmediği için kemâl‑i sabır ve şükürle karşıladık ve sâlimen sâhile çıktık.

اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ عَلٰى كُلِّ حَالٍ1 dedik.

1-Her türlü halimiz için Allah'a hamd olsun.

Said Nursî