(Bediüzzaman Said Nursi Hazretlerinin EMİRDAĞ LAHİKASI-2 eserinden bölümler.)

Bismillahirrahmanirrahim

Hüseyin Avni ve Tahsin Tola ile Bir Hasbihâldir

Biz Nur şâkirtleri Üstadımızın hizmetinde ve mesleğinde bulunduğumuzdan, siyasetlerle alâkamız yoktur. Fakat Demokratlar Nurların neşrine müsâadekâr olmaları ve eskiden beri Nur’un men'ine dair zulümleri yapmadıklarından, Demokratın hatırı için seçimlerle alâkadar olduk. Evvelki defa gibi bu defa da Nurcuların epey faydası, Demokrat lehine oldu. Üstadımıza ve Nurlara en ziyâde faydası dokunan eski Adliye Vekili Hüseyin Avni ve Senirkent mebûsu Tahsin Tola herkesten ziyâde kazanmaları lâzım iken, “kazanmamaları bizi çok müteessir etti” diye Üstadımıza söyledik. Bize dedi ki:

“Müteessir olmayınız. Ben de sizinle beraber olarak onları tebrik etmeliyiz. Çünkü: İki sene zarfında elli sene kadar hükûmete, vatana, millete, dine, âsâyişe hizmet ettiklerine delil‑i kat'î; kerâmetkârâne, Üstadımızın ona müracaatı olmadan Rehber’in kurtulmasını arzu ettiği aynı dakikada müsâdere edilen iki yüz Rehberin bize iâdesine emir vermesiyle iki yüz bin adam Rehberden istifade etmesiyle ona duâcı olması; ve Tahsin Tola’nın ehemmiyetli çalışmasıyla Sözler Mecmuası resmen Ankara’da tab'edilmesiyle hem âsâyişe, hem Demokrata, hem bu vatan ve millete yüz sene mebûsluk etmek kadar faydası oldu. Şimdi bu kadar manevî, hakîki, hususan bâkî ve uhrevî kâr onlara yeter. Bir‑iki sene memuriyet ve mebûsluğa çalışmakla o bâkî elmas gibi hizmetlerini, kırılacak fânî şişeye âlet yapmamak gerektir. Onun için ben onları tebrik ediyorum. Siz de onları tebrik ediniz, duâ ediniz. Hattâ ben, Tahsin Tola’nın tekrar mebûs olmasını istedim, tâ Nurlara hizmet etsin; fakat onun evvelki hizmeti kâfî geliyor. Kapıyı açmış, daha ihtiyaç kalmadı.”

Nur Talebelerinden: Mehmed Kaya, Husrev, Tahiri, Sungur, Zübeyr, Ceylan, Bayram

HAŞİYE: Üstadımız dedi ki: Dünya cihetiyle mebûs olmadığından, ayda bir miktar banknot kaybetti. Şimdi onun hizmetiyle Sözler Mecmuasının neşriyle milyonlar adamlar içinde yalnız benim hisseme mukâbil bir şey lâzım olsaydı; ben – Elli bin lira kadar bana fayda oldu – eğer param olsa idi, böyle azîm bir yekûn ona verecektim. Şimdi bu hakikati nazar‑ı dikkate almak lâzım gelirken, tekrar mebûs olsaydı bu hakikat nazara alınmayacaktı. Onun için bazı dinsiz zâlimlerin parmağıyla kazanmadığından müteessir olmasın.

Said Nursî