Bismillahirrahmanirrahim

Ebû Derdâ (ra) rivayet ediyor. Resulullah (asm) şöyle buyurdular:

Âlime karşı en ihtiyaçsız davranan aile fertleri ve komşularıdır.

AÇIKLAMA: Başta Peygamberimiz (asm) olmak üzere hemen bütün peygamberler Allah'ın ken­dilerini peygamber olarak vazifelendirdiğini tebliğ ettiklerinde, ilk tepkiyi yakınla­rından görmüşlerdir. Yabancılar grup grup onları tasdik ederlerken ve etrafların­da pervane olurlarken, yakınları onlara inanmamışlar, bununla da kalmayarak karşı çıkmışlar ve mücâdele etmişlerdir.

Aynı durum peygamberlerin vârisleri olan âlimler için de geçerlidir. Âlimlere karşı da en ilgisiz olanlar, onların değerlerini anlamayan yakınlarıdır. Pekçok in­sanın hidâyete ermesine, manevî yükseliş merdiveninde yükselmesine sebep olan ilim sahipleri, aynı etkiyi yakınları üzerinde gösterememektedir. Başkaları o âlimi takdir ederken, birşeyler öğrenmek için peşinde dolaşırken, yakınları onu dinlememekle kalmayıp alay dahi edebilmektedirler.

Bunun pekçok sebebi olmakla beraber bir sebebi de onun insan olması ha­sebiyle en hususî zaaflarına şahit olmaları ve ünsiyet sebebiyle üstünlüklerini sıradan özelliklermiş gibi görmeleridir. Şâirin "Ol mâhiler [balıklar] ki derya içredirler, derya nedir bilmezler" dediği gibi, bunlar içinde bulundukları nimetin kıy­metini bilememektedirler. O âlim dışarıda ne kadar aranan kişi olursa olsun, ai­lesinin, akrabasının, komşularının gözünde sıradan bir insandır. O âlim onların gözünde "Küçüklüğünü bildikleri Ahmed'dir, Mehmed'dir."

Bununla ilgili bîr kıssa anlatılır. İmâm-ı Azam'ın annesi bir gün bir hocaya bir mesele sorar. Hoca ona, "Anne biz senin oğlundan ders alıyoruz. Sen ise o me­seleyi oğluna sormuyor, bize soruyorsun" der. Kadın, "Bizim Nu'man mı? O bir şeyler söylüyor, siz ona bakmayın" karşılığını verir.

(Camiüssağir-961)