1. YAZARLAR

  2. M. Nuri BİNGÖL

  3. Sümbüllenen tohumlar-1
M. Nuri BİNGÖL

M. Nuri BİNGÖL

Yazarın Tüm Yazıları >

Sümbüllenen tohumlar-1

A+A-

İman ve ehl-i sünnet itikadını düşününce, aklıma çok defa bir elektronik cihaz gelir. Devrelerden, elektronik levhalardan, tellerden, türlü besleme ünitelerinden müteşekkil bir cihaz… Bu devrelerden biri ya da arada irtibatı sağlayan kablolardan biri eksiltilse, ya da cihazın içine ona lazım olmayan bir nesne eklenilse, cihazdan herhangi bir fonksiyon beklemek mümkün müdür?

“İman, altı rüknünden çıkan öyle Vahdani (İlahi) bir hakikattir ki, tefrik (bölünmeyi) kabul etmez. Ve öyle bir küllidir (bütün)  ki, tecezzi (ayrılmayı)  kaldırmaz. Ve öyle bir küldür ki, kabil-i inkısam olmazlar (parçalanamaz). Çünkü her bir rükn-ü imani (iman esası), kendini ispat eden hüccetleriyle sair erkan-ı imaniyeyi (iman esaslarını) ispat eder. Her biri, her birisine gayet kuvvetli bir hüccet-i azam (büyük delil) olur. Öyle ise, bütün erkânı, bütün delilleriyle sarsmayan bir fikr-i bâtıl (sapık düşünce), hakikat nazarında bir tek rüknü, belki bir hakikati iptal edip inkar edemez. Belki adem-i kabul (kabulsüzlük) perdesi altında gözünü kapamakla, bir küfr-ü inadi (inattan kaynaklanan bir göz kapama) yapabilir. Gitgide küfr-ü mutlaka düşer; insaniyeti mahvolur. Hem maddi, hem manevi cehenneme gider.” (Bediüzzaman Said Nursi, Asa-yı Musa, s. 50)

Üstad Bedüzzaman Hazretleri’nin “ilhama mazhar” bir “Ehl-i Sünnet Alimi” olduğunu beyan eden yüzlerce alim var. Ali Ulvi Kurucu bunların başında gelir. “Bin seneden beri teraküm eden” ve işinin ehli olmayan  “kimselerce”  Din-i Mübin-i İslam’a “eklenmiş” İsrailiyat türünden hikâye ve anlayışları, eserlerinin külliyatı içinde ve şifahi dersleriyle “manevi atom bombası” kuvvetinde bir tesirle “piyasadan silen” bir Ehl-i Sünnet Alimi; kendi ifadesiyle “Her yüz senede bir gönderilen bir nevi Mehdi”lerden biri. Çünkü Hazret’in (r.a) Emirdağ Lahikası eserindeki şu ifadesi şahsiyetinin o yüzünü bize bedihi olarak gösteriyor: “Gerçi her asırda hidayet edici bir nevi Mehdi ve müceddid geliyor ve gelmiş fakat her biri üç vazifelerden birisini bir cihette yapması itibariyle, âhirzamanın Büyük Mehdi ünvanını almamışlar.” (s. 267)
 “Yazılan Sözler tasavvur (tasarı)  değil tasdiktir; teslim değil (taassup değil), imandır; marifet değil, şehadettir, şuhudur (görürcesine inanmaktır); taklid değil,  tahkiktir (muhakeme ederek, düşünerek imandır); iltizam (körü körüne bağlanma)  değil, iz'andır  (anlamadır); tasavvuf değil hakikattır; dava değil, dava içinde bürhandır. Şu sırrın hikmeti budur ki:”

Daha önce pek çok kalem yazdı, pek çok ağız izah etti, pek çok “münevverü’l-akıl” insan irfanıyla tasdik etti; Risale-i Nur “müstakil” bir kitap değil, bir İslam Külliyatı’dır. Pek çok eser ve izahlar gibi – bir hayvan olan arının dahi ilhama mazhar olması gösterir ki, “ecnebilerin” yaptıkları icadların mühim kısmının ilham eseri olduğunu beyan eden Üstad’ın ifadesi de ispat eder ki- Risale-i Nur Külliyatı da “ya mücmelen, ya da mufassalan”, “kısmen ilham”dır. (Sikke-i Tasdik, Şularar, 1. Şua, Konferans) Onun en büyük kuvvetinin de bu olduğu defalarca izah buyurulmuştur. Bürhanı olduğu o dava da hakaik-i imaniye ve İslamiye’dir; ahkam ve nusustur.

“ Eski zamanda, esasat-ı imaniye (iman esasları)  mahfuzdu (korunmuştu), teslim kavî (kuvvetli) idi. Teferruatta, âriflerin (evliyanın) marifetleri delilsiz de olsa, beyanatları makbul idi, kâfi idi (yeterli görülüyordu). Fakat şu zamanda dalalet-i fenniye (fen ve felsefeden gelen küfür), elini esasata ve erkâna (imanını esaslarına) uzatmış olduğundan, her derde lâyık devayı ihsan eden Hakîm-i Rahîm olan Zât-ı Zülcelal (Allah c.c.), Kur'an-ı Kerim'in en parlak mazhar-ı i'cazından (mucizelik yansıması) olan temsilâtından (benzetmelerinden) bir şu'lesini (parıltısını); acz u za'fıma, fakr u ihtiyacıma (acizliğime ve ihtiyacıma) merhameten hizmet-i Kur'an’a ait yazılarıma ihsan etti.” ( Barla Lahikası, s.19)

Yukarıdaki ifadeler, aynı zamanda “sosyolojik” birer tespit. İslam’ın “Asrın idrakine” sunulması ( Mehmed Akif) bu demektir; yüzyılımızın ve “programı olacağı” yüzyılın iktizasınca (gereğince) mutlak hakikat esaslarını aksettiremeyen bir eserin “tecdid” vazifesini yapacağını zaten söyleyemeyiz.

Bera-yı Malumat:
“Hulusi Bey,  benim yegâne manevî evlâdım ve medar-ı tesellim ve hakikî vârisim ve bir deha-yı nuranî sahibi olacağı muhtemel olan biraderzadem Abdurrahman'ın vefatından sonra, Hulusi aynen yerine geçip o merhumdan beklediğim hizmeti, onun gibi îfaya başlamasıyla ve ben onu görmeden epey zaman evvel Sözler'i yazarken, onun aynı vazifesiyle muvazzaf bir şahs-ı manevî (bir sembol şahıs)  bana muhatab olmuşçasına, ekseriyet-i mutlaka ile temsilâtım onun vazifesine ve mesleğine göre olmuştur (zabitlik!). Demek oluyor ki, bu şahsı Cenab-ı Hak bana hizmet-i Kur'an ve imanda bir talebe, bir muîn tayin etmiş. Ben de bilmeyerek onunla onu görmeden evvel konuşuyormuşum, ders veriyormuşum.” (age. s.22)


 

Önceki ve Sonraki Yazılar

YAZIYA YORUM KAT

YORUM KURALLARI: Risale Haber yayın politikasına uymayan;
Küfür, hakaret, rencide edici cümleler veya imalar, inançlara saldırı içeren, imla kuralları ile yazılmamış,
Türkçe karakter kullanılmayan ve BÜYÜK HARFLERLE yazılmış yorumlar
Adınız kısmına uygun olmayan ve saçma rumuzlar onaylanmamaktadır.
Anlayışınız için teşekkür ederiz.