En güzel meçhûl mezar, gönüllere defnolan,
Törensiz… Tantanasız… Fatiha’lar sunulan.
     
Kabri bilinmiyormuş… Gamı, bizi tutmamış,
Makberi kalbimizde… Hiçbir zaman, çıkmamış.

Malûm olsaydı eğer… Ziyâde olur değer,
Ruhu muazzeb olur, eksik olmazdı keder.
 
Yıkılmış bir mezara ki; Taş, başa, ne gerektir?
Şu hüsrân-ı İslâm’a, Feryâd, Fîgân, gerektir.
 
Pür-emvât,  enîndârdır,  Mezar taşsız mezarıyla,
Gül kokulu, makberinde… Pek mutlu civarıyla.
 
Sade, bir belde değil… Tüm dünyadır makberi,
Bütün ihvân beyn’inde, gönüllerin serverî.
 
Yitirmedi  i’tibârı, iâdesi gerekmez,
Üstad, böyle istedi, istihbârât  gerekmez.
 
Bizim derdimiz değil… Sizlere ne olmuş ki?
Hayatından ziyâde; ölüye, nedir ilgi.
 
Bir araştır ömrünü… Bir günyüzü,  görmüş mü?
Yoksa… Ordan-oraya; bîinsaf, sürülmüş mü?
 
Gâyesi neydi O’nun? Sana, îmân devşirmek…
Geleceği görüp de… Eserler te’lîf etmek.
 
“Bir tek gâyem var!” dedi, onu bilemediler,
İnkılâba, ters düştü, O’nu; sevemediler.
 
Zîrâ! o çok bağırdı… Duymadı muasırlar,
Sûreten, medenîler, dinde; lâkayt asıllar.
 
Mîm’i gitmiş medeniyet… Bak cihanı neyledi;
Sukût etti, tâ! Geriye, oldu asr-ı cahiliye.
 
Bırakın mezarları… Diriye sahip çıkın,
Rehber yapın Risaleyi,  zîrâ… Kıyamet yakın.
 
İttihâd-ı İslâm’a, vesile; Nurlarladır,
Fazla söze hacet yok… Hakîkat Onlardadır.
 
Olan oldu o günde… Kader, hükmünü verdi,
Zulmeden zâyi’ oldu… Sakara gidiverdi.
 
Bizler, el birliğiyle, husûmeti atalım,
Sarılalım kardeşçe, âtîyi kurtaralım.