Tüm insanlığı barındıracak ve düzen basamaklarını en sağlam şekilde tırmandıracak en güvenilir ve en sağlam yer aile olmalı. Aile düzeni temsil eder, insana yaşayışıyla, amaçlarıyla birey olma özelliği kazandırır. Kâinatın her yerinde aile düzenine rastlamaktayız. Ya bir hayvan ailesi ya bir bitki vs.

Toplu yaşama arzusu bütün yaratılmışlarda çok açık görülmekte. Peki, buna sebep olan şey nedir? Varlıklar niçin aile kurma yolundadırlar? Yalnız yaşamak niçin tercih edilmez? Kâinat her zerresiyle zikir halindedir ve varlıklar bir arada, tek bir nefesle rabıta halindedir. Örn; arılar toplu halde yaşarlar ve hizmet ederek ibadet ederler. Bir arada yaşamaları onları kalabalıklaştırmaz tek bir kuvvet haline dönüştürür.

Peki, insanlar niçin aile kurarlar veya ailesiz insan var mıdır? Bu sorunun cevabı aslında sembolikleşen dünyada, yaşamımızdaki her şey gibi, aile kavramına bakış açımızda da çok büyük eksiklikler olduğunu açıklıyor. Günümüzde insanlar kendilerine yetişkin vasfını damgalamak için yalnız yaşamayı bir çözüm olarak görüyorlar. Fakat bunun en kötüsü insan yerine hayvanları aile edinmeleri.

Ailesiz insan olmamalı. Ailesizlik, insanların kendilerini diğer insanlardan ayrı görmelerinden kaynaklanmakta. Ayrılıkları yaşayanlar ruh pencerelerini aşamamış olanlardır. Gerçekte ayrılık yoktur. Veda Hutbesi’nde buyrulduğu gibi: “Rabbiniz bir’dir, babanız bir’dir… Allah katında üstünlük takva iledir. Müslüman müslümanın kardeşidir…”

Bütün insanlar, hangi dinden hangi ırktan olurlarsa olsunlar kardeştirler. Demek ki gök kubbe evimiz içerisindekiler ayalimizdir. Bu düşünce ile toplum içerisinde yaşayan bir bireyde birçok gelişim görülür. Ne olursa olsun insan kardeşlerine zarar vermez ve bu yolla takvaya ulaşır.

Aile hayatı insanın cennetidir. Kişi ailenin içerisinde ‘’eşsiz merhamet sahibinin verdiği kudret’’ ile olgunlaşır. Evliliklerde bu amaç uğruna yapıldığı zaman anlam kazanır. Erkek veya kadın ayrım yapmaksızın aile içerisinde merhamet kazanır.

Aile eşlerin birbirlerine olan bağlarıyla ayakta durur. Hizmet yolu ilk olarak ailede açılır. İnsanlar ilk ibadetlerini ailede öğrenirler. Bir çocuk dünyaya gelişinden itibaren aile ortamı içerisinde, anne ve babasının yaptığı ibadetlerle büyür. Annenin çocuğuna duyduğu sevgi ‘’ete kemiğe bürünmüş’’ Rabbine ibadetidir. Anne merhametini aciz yavrusuna hizmet ederek ifşa eder. O çocuğun mürebbisidir. Annelerin arif olduğu bir dünyada geri kalmışlığın izleri silinir. O değerli mahlûk ise cennetin anahtarlarını elinde bulundurur. Karşılıklı hizmet alış-verişi dünyayı cennete çevirir. Babanın ise çocuğuna aşıladığı sevgiyle mana tohumları yeşermeye başlar. Anne ve babanın birbirlerine olan sevgileri ile o aileye rahmet kapılarının açılacağı müjdelenmiştir.

Aile, eğitimin ilk aşamasıdır deriz hep. Çünkü 0-6 yaşları arasında çocuk alabildiği her şeyi beynine kaydeder. Yaşadığı ne olursa olsun hayatının temel taşlarını aile dediğimiz manevi okulda atar. “Ne ekerseniz onu biçersiniz’’ misali anne baba çocuğuna ne aşılarsa ilerde karşılaşacakları insan modeli,  onların tohumu verimli kullanıp kullanmamalarıyla ilgilidir. Çocuklarından şikâyet eden yetişkinler verdikleri 0-6 yaş eğitiminin yolunu sorgulamalıdırlar.

Aile kurumu ancak ve ancak ikiliklerden ayrılarak ayakta tutulabilir. Eşlerin birbirlerine bakıp ‘’sübhanerabbiyelâzim’’ demeleri, o ailede cennet huzuru yaşatacak ve topluma faydalı bireyler yetişecektir. Bencil insanların oluşturdukları ailelerde mutluluk aramak mümkün değildir. Anne ve baba kuvvettir. Rabbin sıfatları ailede açılır. Yaşamın en çetrefilli yollarında aile bize sığınaktır. Bir anne babanın çocuğuna olan duası; çocuğun anne babasına olan duasından Allah  razı olur. Birbirlerinden razı olan insanlara sonsuz rahmet kapıları açılır.

*İnsanın, hususan müslümanın  tahassüngâhı ve bir nevi cenneti ve küçük bir dünyası aile hayatıdır. (Lem’alar’dan)